دانشگاه گیلان (با مشارکت انجمن ایرانی روابط بین الملل)سیاست جهانی2383-012315120260418Analysis of China’s Maritime Power Strategy Based on the Game of Weiqiتحلیل راهبرد قدرت دریایی چین بر مبنای بازی ویچی955810.22124/wp.2026.31532.3580FAطیبهواعظیاستادیار گروه مطالعات منطقه ای، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، ایرانامیدخزائیدانش آموخته دکترای روابط بین الملل ، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایرانJournal Article20250829The pursuit of maritime power has historically been regarded as one of the fundamental prerequisites for ascending to the status of a global power. China, as a rising power with ambitions to become a dominant actor in international politics, has since the 1980s gradually shifted from a land-oriented strategic posture to a maritime-oriented strategy. While Western scholars have often analyzed China’s maritime strategy through classical Western frameworks—such as Mahan’s sea power theory or Corbett’s maritime strategy—this article argues that these perspectives only partially explain the logic behind China’s naval rise. To provide a more nuanced understanding, this study employs the traditional Chinese strategic game Weiqi (also known as Go) as a conceptual framework. Unlike chess, which emphasizes decisive battles and elimination of the opponent, Weiqi prioritizes gradual expansion, encirclement, flexibility, and patience. The core question addressed here is: How can China’s maritime power strategy be understood through the logic and principles of the Weiqi game?داشتن قدرت دریایی از ارکان تبدیل شدن کشورها به قدرت جهانی است چین به عنوان یک قدرت درحالظهور و با داشتن جاهطلبی برای تبدیل شدن به قدرت برتر از دهه 1980 شروع به افزایش قدرت دریایی خود نموده است. پژوهش های گوناگون با استفاده از چارچوبهای نظری غربی راهبرد قدرت دریایی چین را تبیین کرده اند. اما در مقاله حاضر با استفاده از چارچوب مفهومی برگرفته از بازی سنتی چینی -ویچی- به این پرسش پاسخ میدهیم که: چگونه قدرتیابی دریایی چین از منظر منطق بازی استراتژیک ویچی قابل تحلیل است؟ در پاسخ با استفاده از روش پژوهش کیفی تحلیل مضمون مبتنی بر منابع کتابخانهای و به این نتیجه رسیدیم که راهبرد دریایی چین در دستیابی به منافع و کسب برتری در دریا با اصول بازی ویچی از جمله توسعه قلمرو و افزایش نفوذ، انعطافپذیری، اجتناب از درگیری مستقیم، تسلط بر مناطق استراتژیک، شکستن محاصره خود و کاستن از نفوذ رقبا و در نهایت کسب برتری مرتبط است. برایناساس یافته اصلی این پژوهش عبارتست از اینکه چارچوب مفهومی بازی ویچی میتواند با خوانشی فرهنگی از درون خود چین رفتار چین را در عرصه نظامبینالملل و راهبرد دریایی آن را مورد بررسی قرارداده و درک بهتری از رفتار این کشور ایجاد نماید.دانشگاه گیلان (با مشارکت انجمن ایرانی روابط بین الملل)سیاست جهانی2383-012315120260522Israel's influence on China's relations with Iran in the West Asian regionنفوذ اسراییل بر روابط چین با ایران در حوزه غرب آسیا854710.22124/wp.2025.29098.3444FAسید صادقآقازادهدانشجوی دکتری روابط بین الملل، گروه علوم سیاسی، دانشکده حقوق الهایت و علوم سیاسی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایرانکیهانبرزگردانشیار گروه علوم سیاسی، دانشکده حقوق الهایت و علوم سیاسی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایرانJournal Article20241126Iran and China, as two strategic political and security partners, play a significant role in the West Asian region. In this context, Israel’s policies seek to exert a negative influence on their interactions. The primary objective of this study, following an explanatory approach, is to analyze the impact of Israel’s policies on Iran-China relations. The central research question is: What are the key factors shaping Israel’s role in Iran-China relations in West Asia between 2006 and 2021? The findings indicate that Israel’s approach to Iran-China relations follows the logic of both hard and soft balancing, aiming to diminish Iran’s power and weaken its ties with China. To this end, Israel has sought to highlight political Islam as a common threat with China, push Beijing toward imposing sanctions on Iran, strengthen China’s relations with the Arab Gulf states, amplify Iranophobia in China, engage in lobbying against Iranian interests in China, disrupt military cooperation between Iran and China, oppose the 25-year Iran-China agreement, and influence their relations in the context of the Syrian crisis.ایران و چین، دو همکار راهبردی سیاسی و امنیتی، در منطقه غرب آسیا به شمار می آیند. در این میان، سیاستهای اسرائیل، درصدد تاثیرگذاری منفی بر مراودات فوق می باشد. هدف اصلی پژوهش حاضر، با پیروی از روش تبیینی، تشریح اثر سیاستهای اسرائیل، بر روابط ایران و چین است. پرسش مقاله این است که مهمترین مولفههای نقش رژیم اسرائیل در روابط ایران و چین در منطقه غرب آسیا در بازه سالهای ۲۰۲۱-۲۰۰۶ چیست؟ نتایج پژوهش نشان داد که رویکرد اسرائیل در روابط ایران و چین، پیروی از منطق موازنهسازی سخت و نرم و تلاش برای کاهش قدرت ایران و کاهش سطح روابط ایران و چین است. در این راه، اسرائیل با برجستهسازی اسلام سیاسی، به عنوان تهدید مشترک بین خود با چین، در پی سوقدادن پکن به اعمال تحریمها ضدایران، تقویت روابط چین با کشورهای عربی خلیج فارس، تقویت ایرانهراسی در چین، لابیگری علیه منافع ایران در چین، اخلال در همکاری نظامی میان این دو، مخالفت با توافق ۲۵ ساله ایران و چین و تاثیر بر روابط ایران و چین در بحران سوریه برآمده است.دانشگاه گیلان (با مشارکت انجمن ایرانی روابط بین الملل)سیاست جهانی2383-012315120260522State-Building Challenges in in Post-ISIS Iraqچالشهای دولت سازی در عراق پسا داعش915510.22124/wp.2025.30904.3535FAسید روح اللهعلمداریگروه علوم سیاسی، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران0009-0007-8544-3714مجیدروحیگروه علوم سیاسی، واحد رشت، دانشگاه آزاد اسلامی، رشت، ایرانزهرهپوستین چیگروه علوم سیاسی، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایرانJournal Article20250607This article examines the new challenges confronting state-building in Iraq in the post-2015 period, drawing on the theories of Francis Fukuyama, a contemporary theorist in the field of state-building. The main question posed by this study is: what were the most important challenges encountered in the process of state-building in Iraq between 2015 and 2022? The hypothesis proposed in this regard asserts that the persistence of a centralized, broad-scope state with weak efficacy, the disorganization of society, and the non-supportive role of external actors constitute the principal obstacles to post-ISIS state-building in Iraq from 2015 to 2022. The study employs a descriptive-analytic approach and relies on bibliographic and online sources. The findings indicate that the emergence of a powerful and effective state hinges on the absence of corruption, adequate transparency, efficient and independent institutions, mutual trust between the nation and the state, and non-intervention by foreign actors—elementsاین مقاله به تبیین چالشهای جدید پیشروی دولتسازی در عراق پس از 2015، با تکیه بر نظریات فرانسیس فوکویاما، یکی از نظریهپردازان معاصر در حوزه دولتسازی، پرداخته است. سوال اصلی پژوهش این است که مهمترین چالشهایی که در روند دولتسازی در عراق بین سالهای 2015 تا 2022 وجود دارند، کدامند؟. فرضیهای که در این راستا مطرح میشود، بیانگر آن است که، تداوم یک دولت با دامنه گسترده و اثر بخشی ضعیف، عدم سازماندهی جامعه و نقش غیر حمایتی بازیگران خارجی مهمترین موانع روند دولتسازی در عراق پساداعش از سال 2015 تا 2022 به شمار میروند. این پژوهش به شیوه توصیفی-تحلیلی و با استفاده از منابع کتابخانهای و اینترنتی به انجام رسیده است. یافتهها نشان میدهد که ریشه یک دولت قدرتمند و اثر بخش در فقدان فساد، شفافیت کافی، نهادهای کارامد و مستقل، اعتماد دو جانبه میان ملت و دولت و عدم مداخله خارجی نهفته است که حلقه مفقوده در نظم پسا داعش در عراق محسوب میشود.دانشگاه گیلان (با مشارکت انجمن ایرانی روابط بین الملل)سیاست جهانی2383-012315120260201Regional Unity of Persianate States (Iran, Afghanistan, Tajikistan, and Uzbekistan): The Preventing Factorsعوامل بازدارنده اتحاد منطقهای دولتهای فارس زبان (ایران، افغانستان و تاجیکستان)940910.22124/wp.2026.29937.3488FAمهدیزیبائیدانشیار روابط بین الملل، گروه علوم سیاسی، دانشگاه بین المللی امام خمینی (ره)، قزوین، ایرانوحیداللهقادریگروه علوم سیاسی دانشگاه بین المللی امام خمینیJournal Article20250224After the end of the Cold War and the collapse of the Soviet Union, new independent states emerged in Central Asia. Meanwhile, the shared language, identity, and historical background of Iran, Afghanistan, and Tajikistan could have potentially led to the creation of a regional union among Persian-speaking states. The central question of this study is: what factors have hindered the formation of a comprehensive regional union among Persian-speaking states? It appears that several factors have served as the primary obstacles to establishing a cohesive regional union among these three states. The findings of this study reveal that despite their linguistic, cultural, racial, and religious similarities, nationalism focused on individual territories, the suppression of Persian identity by certain political regimes, political instability, economic competition, and conflicting interests of major powers have all contributed to impeding the formation of a regional union among Persian-speaking states. To further elucidate this issue, the barriers to uniting Iran, Afghanistan, and Tajikistan are examined through the lens of constructivist theory and an analytical-descriptive approach.بعد از پایان جنگ سرد و فروپاشی شوروی دولتهای مستقل و جدیدی در آسیای مرکزی ظاهر شدند. در این میان، زبان و پیشنه هویتی و تاریخی مشترک بین دولتهای ایران، افغانستان و تاجیکستان می توانست زمینهساز تأسیس یک اتحادیه منطقه ای بین دولتهای فارسی زبان باشد. سوال پژوهش حاضر این است که چه عواملی مانع تأسیس یک اتحادیه منطقه ای فراگیر در میان دولتهای فارسی زبان بوده است؟ به نظر میرسد وجود پارهای از ملاحظات مانع اصلی تشکیل یک اتحادیه منطقهای فراگیر بوده است. یافته های این پژوهش نشان می دهد علیرغم وجوه مشترک زبانی، فرهنگی، نژادی و مذهبی در میان این سه دولت، عواملی چون ناسیونالیسم معطوف به واحدهای سرزمینی، کمرنگ بودن هویت پارسی برای نظامهای سیاسی حاکم در برخی از این دولتها، بی ثباتی سیاسی، همپوشانی اقتصادی و تضاد منافع دولتهای بزرگ مانع شکل گیری یک اتحاد منطقهای در میان دولتهای فارسی زبان بوده است. در ادامه برای تبیین بهتر موضوع، موانع اتحاد سه دولت ایران، افغانستان و تاجیکستان در پرتو نظریه سازه انگاری و روش تحلیلی-توصیفی در مورد بررسی قرار خواهد گرفت.دانشگاه گیلان (با مشارکت انجمن ایرانی روابط بین الملل)سیاست جهانی2383-012315120260522Federalism from the Perspective of Political Sociology: A Critical Re-reading of Classical
and Modern Approachesفدرالیسم از منظر نظریه جامعهشناسی سیاسی: بازخوانی انتقادی رویکردهای کلاسیک و مدرن942210.22124/wp.2026.31572.3582FAلشکرعلی اکبر هدایهمربی گروه جامعه شناسی، دانشکده ادبیات، دانشگاه صلاح الدین، اربیل، اقلیم کردستان، عراق.حامدکاظمیدانش آموخته دکتری علوم سیاسی و استاد مدعو دانشگاه ایلام، ایلام، ایرانJournal Article20250903This article offers a comprehensive review of federalism through the lens of political sociology, analyzing the evolution of federal theory from its classical foundations to contemporary interpretations. By critically examining both traditional and modern theoretical frameworks, this research illuminates the dynamic interplay between institutional structures and social forces that shape federal systems. The article proposes a novel theoretical proposition: "The Reflexive Federal Integration Framework (RFIF)," which redefines federalism as an adaptive socio-political process shaped by continuous dialectical tensions between centripetal and centrifugal forces. By integrating institutional, sociological, and process-oriented perspectives, this framework fills significant theoretical gaps in the existing literature. Through a comparative analysis of classical formalist approaches and modern empirical theories, the study demonstrates that federalism operates not merely as a constitutional mechanism, but as a complex socio-political phenomenon that responds to changing power dynamics, identity politics, and governance challenges. This research contributes to the field of political sociology by offering a more nuanced understanding of federalism's role in mediating tensions between unity and diversity, centralization and decentralization, and institutional stability and adaptive change in contemporary political systemsاین مقاله مروری جامع، به بررسی فدرالیسم از دریچه جامعهشناسی سیاسی میپردازد و سیر تحول نظریه فدرالیستی را از مبانی کلاسیک آن تا تفاسیر معاصر تحلیل میکند. این پژوهش نشان میدهد که فدرالیسم، در ماهیت خود، فراتر از یک سازوکار قانون اساسی است: بلکه محصول کشمکشی زنده میان میل به وحدت و کثرت است که در قالب نهادها جریان مییابد، اما خود نهادها را هم دگرگون میسازد. مقاله یک گزاره نظری نوین را پیش مینهد: «چارچوب یکپارچگی فدرال بازتابی»، که فدرالیسم را به مثابه یک فرآیند انطباقیِ اجتماعی-سیاسی بازتعریف میکند که تحت تأثیر تنشهای دیالکتیکی مستمر میان نیروهای مرکزگرا و مرکزگریز شکل میگیرد. این چارچوب، بهجای دیدن فدرالیسم بهعنوان یک «ساختار ایستا»، آن را میدانی برای گفتوگوی بیپایان میان هویتها، منافع و ساختارهای قدرت میداند، میدانی که در آن، ثبات و تغییر، همزمان همزیستی میکنند. این چارچوب با یکپارچهسازی چشماندازهای نهادی، جامعهشناختی و فرآیند-محور، شکافهای نظری مهمی را در ادبیات موجود پر میکند. این تحقیق از طریق تحلیل تطبیقی رویکردهای فرمالیستی کلاسیک و نظریههای تجربی مدرن، نشان میدهد که فدرالیسم نه صرفاً بهمنزله یک سازوکار قانون اساسی، بلکه بهمثابه یک پدیده پیچیده اجتماعی-سیاسی عمل میکند که به دینامیکهای متغیر قدرت، سیاستهای هویتی و چالشهای حکمرانی پاسخ میدهد.دانشگاه گیلان (با مشارکت انجمن ایرانی روابط بین الملل)سیاست جهانی2383-012315120260522The Iran–Iraq War and the Analysis of Geopolitical Threat Perceptions in Saudi Arabiaجنگ ایران و عراق و تحلیل تصورات ژئوپولیتیکی تهدید در عربستان سعودی962610.22124/wp.2026.32884.3638FAمحمدقاسمی نصرآبادعلیاکارشناس ارشد رشته جغرافیا و دفاع مقدس، گروه جغرافیا، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه لرستان، خرم آباد، ایرانعلیامیریگروه جغرافیا، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه لرستان، خرم آباد، ایرانمهدیذوالفقاریدانشیار روابط بین الملل، گروه مطالعات آسیایی، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایرانJournal Article20260202One of the most significant actors whose geopolitical threat perceptions were profoundly influenced by The Iran–Iraq war (1980-1988) was Saudi Arabia. Accordingly, the aim of this study is to examine how Iran was perceived as a threat and how Saudi Arabia responded within the context of the Iran–Iraq War. In This research data collected through library-based sources and analyzed using discourse analysis. The findings indicate that Saudi Arabia initially perceived Iran as an ideological, political, and security threat and, by focusing on its own geostrategic vulnerabilities, not only represented Iran as a multilayered threat but also implemented a policy of active containment accompanied by multi-level countermeasures. These measures included support for Iraq, the establishment of regional institutions, the instrumental use of oil, …. The results demonstrate that Saudi Arabia’s geopolitical threat perceptions were not merely a product of battlefield conditions, but rather the outcome of a complex interaction among ideological, security, and geoeconomic perceptions, which laid the foundations for Iran-containment policies in subsequent decades.یکی از مهمترین بازیگرانی که جنگ تحمیلی عراق علیه ایران بر تصورات ژئوپولیتیکی تهدید آن تاثیر وافری داشت، عربستان سعودی بود. لذا، هدف این پژوهش بررسی نحوه ادراک تهدید ایران از سوی این کشور در بستر این جنگ میباشد. در این پژوهش دادهها بهصورت کتابخانهای جمعآوری شدهاند و بر اساس تحلیل گفتمان مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتهاند. یافتهها نشان میدهد، عربستان سعودی ابتدا ایران را تهدیدی ایدئولوژیک، سیاسی و امنیتی ارزیابی کرده و سپس با تمرکز بر نقاط ضعف ژئواستراتژیک خود، نه تنها ایران را بهعنوان تهدیدی چندلایه بازنمایی کرده است، بلکه سیاست مهار فعال و اقدامات مقابلهای چندسطحی را نیز اجرا نمود. این اقدامات شامل حمایت از عراق، تشکیل نهادهای منطقهای؛ مانند شورای همکاری خلیج فارس، استفاده ابزاری از نفت و بهرهگیری از ابزارهای نرم و رسانهای بود. نتایج پژوهش نشان میدهد که تصورات ژئوپولیتیکی تهدید عربستان نه صرفاً محصول شرایط میدانی، بلکه نتیجه تعامل پیچیده بین ادراکات ایدئولوژیک، امنیتی و ژئواکونومیک بوده و پایههای سیاست مهار ایران در دهههای بعد را ایجاد کرده است.