دانشگاه گیلان (با مشارکت انجمن ایرانی روابط بین الملل)سیاست جهانی2383-01237420190220Cycle of Trust in International Relations: Iran and the USچرخه اعتماد در روابط بین الملل: مطالعه موردی ایران و امریکا739371810.22124/wp.2019.3718FAرضاسیمبراستاد گروه علوم سیاسی دانشگاه گیلانلیلیملک محمدیدانشجوی دکتری روابط بینالملل دانشگاه گیلانJournal Article20191107Regarding the role of trust as a semantic issue in international compromises and presentations, this article examines the concept of trust and its various dimensions. In this article, we examine different aspects of the concept of trust and consider it as a cycle of creation, continuity, failure and Or reproduce itself, using the statements of constructed schools to address the relationship between the two countries, Iran and the United States, and their position within this cycle. Research shows that countries that enter the trust cycle due to changing conditions and various factors within the cycle, trust between them may be impaired, sometimes improved, reproduced, or if the primary trust fails to reproduce and return to full confidence. Face. The main focus of the discussion, given the 40-year-old unchanged structure of the Islamic Republic of Iran, relates to the influence of the agency and the semantic and psychological propositions between them. Given that the historical findings of this article confirm the emergence and subsequent decline of trust between the two countries since the establishment of initial communications to date and the theoretical outlook of this paper's findings on the impact of the two countries' decision-makers throughout their history. They have entered the trust cycle, but in the end, they have become distrustful of their relationship by entering the feedback loop. The research method in this paper is empirical-analytical and the method of data collection is library.با توجه به نقش اعتماد بهمثابه امری معناشناختی در مصالحهها و منازعات بینالمللی مقاله حاضر به بررسی مفهوم اعتماد و ابعاد مختلف آن میپردازد، در این مقاله ضمن بررسی ابعاد مختلف مفهوم اعتماد و با در نظر گرفتن آن به صورت چرخهای که قابلیت ایجاد، تداوم، شکست و یا بازتولید خود را دارد با استفاده از گزارههای مکاتب برساختهگرایی به رابطه دو کشور ایران و امریکا و جایگاه آنها در درون این چرخه میپردازیم. پژوهشها نشان میدهد کشورهایی که وارد چرخهی اعتماد میشوند به دلیل دگرگونی شرایط و عوامل مختلف درونی چرخه، اعتماد بین آنها ممکن است خدشهدار شود و گاهی بهبود یابد و بازتولید شود و یا در صورت عدم توانایی بازتولید و بازگشت به اعتماد اولیه با فروپاشی کامل چرخهی اعتماد روبهرو شوند. تکیه اصلی بحث با توجه به عدمتغییر چهلسالهی ساختار موجود جمهوری اسلامی ایران، به تأثیر کارگزاران و گزارههای معنایی و روانشناسی بین آنها مربوط میشود. با عنایت به اینکه یافتههای تاریخی این مقاله حاکی از تأیید ظهور و سپس افول اعتماد بین دو کشور از زمان ایجاد ارتباطات اولیه تا به امروز و از چشمانداز نظری یافتههای این مقاله معطوف به تأثیر کارگزاران دو کشور در تصمیم سازی، در طول تاریخ خود ابتدا وارد چرخهی اعتماد شدهاند اما در نهایت با وارد شدن در چرخهی بازخورد رفتارهای متقابل باعث بیاعتماد در رابطه خود شدهاند. روش تحقیق در این مقاله تجربی_ تحلیلی است و روش جمعآوری دادهها نیز کتابخانهای است.https://interpolitics.guilan.ac.ir/article_3718_13fecdd77006fc01d53c23f557044f54.pdfدانشگاه گیلان (با مشارکت انجمن ایرانی روابط بین الملل)سیاست جهانی2383-01237419700101The Place and Role of NGOs in the Development of Human Securityجایگاه و نقش سازمانهای غیردولتی در توسعه امنیت انسانی4176347010.22124/wp.1970.3470FAحسنخداوردیروابط بین الملل، حقوق و علوم سیاسی، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایرانJournal Article19700101Security is one of the most fundamental concern for human societies throughout history. In the Westphalian era, the government was the most important institutions that considered on security. After World War II, globalization era, and Post Westphalian era, the concept of security is pervasive and widespread. The concept of military security - political and civil rights to human security has evolved. These days, new dimension of security is Discussed not the nation-state level, but also at different levels and dimensions. The Observant of human security and promoting safety of citizens against all types of threats is converted to one of the main tasks of the governments. They must prioritize human security in their policymaking and planning. In the twentieth century, along with government Institution, non-governmental Institutions such as multinational companies, , international organizations and non-governmental organizations, as new actors in the process of formation of political, economic, security and cultural at the local, national and international activities have expanded. So, the aim of this study is investigated the status and role of non-governmental organizations in the development of human security. To achieve this aim, main question is how non-governmental organizations could play their roles in the development of human security? To answer this question, based on analytical and descriptive methods and by using the institutionalism theory, this hypothesis can be put forward that: “Non-governmental organizations by play role of executive, increase of knowledge, facilitation and the rule of law can play key role in the development of human security.”امنیّت یکی از اساسیترین دغدغههای جوامع انسانی در طول تاریخ بوده است. در عصر وستفالیایی، دولت مهمترین نهاد تأمین کننده امنیّت تلقی میگردید. بعد از جنگ جهانی دوم، در عصر جهانی شدن، و دوران پساوستفالیایی، مفهوم امنیّت بسیار فراگیر و گسترده شده است. مفهوم امنیّت نظامی – سیاسی به امنیّت انسانی تحول یافته است. این بٌعد جدید امنیّت نه در سطح دولت- ملت، بلکه در سطوح و ابعاد مختلف، مطرح میباشد. مراقبت از امنیّت انسانی در مقابل انواع تهدیدات، به یکی از وظایف اصلی دولت و حکومتها تبدیل شده است و آنان موظفند در برنامهریزی خود امنیّت انسانی را در اولویت قرار دهند. در نیمة دوم قرن بیستم، در کنار نهاد دولت، نهادهای غیردولتی نظیر شرکتهای چندملیّتی، سازمانهای بینالمللی و سازمانهای غیردولتی، بهعنوان بازیگران جدید، شکلگیری مسائل سیاسی، اقتصادی، امنیّتی و فرهنگی در سطوح محلی، ملی و بینالمللی فعالیت خود را گسترش دادهاند. بنابراین هدف پژوهش حاضر بررسی جایگاه و نقش سازمانهای غیردولتی در توسعه امنیّت انسانی میباشد. در راستای دستیابی به هدف پژوهش پرسش اصلی مقالة حاضر این است که سازمانهای غیردولتی چگونه میتوانند در توسعه امنیّت انسانی ایفای نقش نمایند؟ جهت پاسخ به پرسش ، براساس روش پژوهش توصیفی- تحلیلی و با بهرهگیری از نظریه نهادگرایی، این فرضیه را میتوان مطرح نمود «سازمانهای غیردولتی از طریق ایفای نقش اجرایی، تسهیلگری، مشارکتجویی، دانشافزایی و قانونمداری میتواند نقش اساسی در توسعه امنیّت انسانی ایفا نماید».https://interpolitics.guilan.ac.ir/article_3470_a19fb83bbb56986ce685d22e05f529f8.pdfدانشگاه گیلان (با مشارکت انجمن ایرانی روابط بین الملل)سیاست جهانی2383-01237419700101Foreign Policy: A Tool in Brazilian Economic Progressسیاست خارجی: ابزار پیشرفت اقتصادی برزیل 7798347110.22124/wp.1970.3471FAمهدیزیبائیاستادیار گروه علوم سیاسی دانشگاه بین المللی امام خمینی- قزوینJournal Article19700101Whit a glance at the developments that the international environment has experienced within last a couple of decades, especially after the great depression in 2008-9, it would be cleared the equation of international relations have been changed. The sign of change is a power shift from G 8 to G 20 in international economic-financial bodies and rising new emerging economic powers in the shape of BRICS (Brazil, Russia, India, China and South Africa). This change implies two distinct messages for other actors in international realm, particularly periphery and semi- periphery countries. First, changing in actors’ role within new international environment is not more far away access. Second, changing in actors’ role among other states depends on their enhancing economic situation. Generally, the economic development in a country stems from collective attempts and opportunities that states use within interior and exterior domains; states prosperity, therefore, relies on having a precise and complete strategy. What are the factors that the new emerging’s foreign policy concentrates on them in order to utilize opportunities? The answer will be helpful for other periphery states which intend to enhance their position in international relations. It seems that the possibility of states movement in world ladder seriously depends on knowing new play rules in international milieu and using them. In this work I try to study Brazil foreign policy as a new emerging power by an analytic model that I have extracted from foreign policy of Developmentalist state.با نگاهی سطحی به تحولات محیط بینالملل مشخص میشود که در طول یک دهة گذشته و به طور خاص پس از بحران مالی در سالهای 9-2008، نقش و جایگاه نسبی برخی از دولت ها در معادلات ثروت و قدرت دستخوش تغییر گردیده است. نشانه این تغییر شکل گیری دولتهای گروه 20 (G 20) و تاثیر نسبی آنها در اداره نهادهای اقتصادی-مالی بینالملل و ظهور قدرتهای اقتصادی نوظهور میباشد. شرایط مذکور برای سایر بازیگران در حوزه بینالملل به ویژه بازیگران پیرامونی و نیمه پیرامونی متضمن دو پیام مشخص است: اول، جابهجایی موقعیت بازیگران در محیط جدید بینالملل دور از دسترس نمیباشد؛ دوم، تغییر جایگاه بازیگران در نردبان جهانی منوط به ارتقاء وضعیت اقتصادی آنها است. بهطور کلی بهبود وضعیت اقتصادی یک کشور در پرتو تلاش جمعی و استفاده از فرصتهای موجود در محیطهای داخلی و خارجی شکل میگیرد و موفقیت دولتها منوط به برخورداری از استراتژی دقیق و فراگیر میباشد. حال پرسش اصلی آن است که سیاست خارجی قدرتهای نوظهور برای استفاده از فرصتهای محیط بینالملل به چه مؤلفههایی توجه دارد؟ پاسخ به این پرسش رهگشای دیگر دولتهای پیرامونی در مسیر بهبود جایگاه مربوطه میباشد. با توجه به تحولات مذکور به نظر میرسد امکان ارتقاء موقعیت تمامی بازیگران منوط به آشنایی با قواعد جدید بازی در محیط بینالملل و بکارگیری آنها است. در مقاله حاضر سعی خواهد شد جایگاه سیاست خارجی برزیل در هموارسازی مسیر پیشرفت اقتصادی این کشور در پرتو مدل تحلیلی مستخرج از سیاست خارجی دولتهای توسعهگرا مورد بررسی قرار گیردhttps://interpolitics.guilan.ac.ir/article_3471_56d3cf492fb3d4488216e1d5bf387b5e.pdfدانشگاه گیلان (با مشارکت انجمن ایرانی روابط بین الملل)سیاست جهانی2383-01237419700101A Three-faceted Contextualisation on the Position of Soft Power in Russian Foreign policy (2000-2019)زمینهیابی سهوجهیِ جایگاه قدرت نرم در سیاست خارجی روسیه (2000-2019)99132347210.22124/wp.1970.3472FAسیدجلالدهقانی فیروزآبادیاستاد گروه روابط بین الملل دانشگاه علامه طباطبائی0000-0003-1055-531xمهدیامیریدانشجوی دکتری روابط بین الملل دانشگاه علامه طباطبائیJournal Article19700101Although soft power has a root in western/liberal thought/practice and traces back to a three-decade background in international literature, it has gained a notable position in Russian foreign policy-making, becoming one of most often-used concepts among the Kremlin officials, Given to this trend, it can be asked which factors have led them to pay attention to use of soft power in Russian foreign policy more seriously, and which type of evaluation will analyzing them bring about regarding the current situation of Russian soft power on global scene. In answering, the aim is to present a certain of comprehensive analysis, referred to as Three-faceted Contextualisation, on the Position of Soft Power in Russian Foreign policy., In doing so, having presented a brief conceptual framework on soft power, the article argues how historical-emperical, narrative-discursive, and documentary factors have brought Russia’s increasingly serious effort to draw on soft power in promoting foreign policy. Precisely, using a historical process-tracing, it will be illustrated how Soft Power in Russian Foreign policy has evolved since soviet ara; relying on library method, Russian narratives on soft power will be briefly evaluated; utilizing qualitative content analysis, we will analyse the evolution of Russian positions on soft power in the light of some key document on Russian foreign policy issued during two recent decades. Finally, we conclude that Russian Soft Power has dealt with some limitations, which prevent its goals from achieving in the forseen future. هرچند قدرت نرم از یکسو ریشه در فکر/عملِ غربی/لیبرالی دارد و از سوی دیگر تنها نزدیک به سه دهه از زمانی که بر سر زبانها افتاد، میگذرد ولی جایگاه مهمی در سیاستگذاری خارجی فدراسیون روسیه یافته است به طوری که به یکی از پربسامدترین مفاهیم در ادبیات مقامات کرملین تبدیل شده است. حال با عنایت به این روند، این پرسش در خور بررسی است که چه عواملی باعث گردیدهاند این کشور جدیت روزافزونی در بهرهگیری از قدرت نرم در پیشبرد سیاست خارجی داشته باشد و واشکافی این عوامل به چه سنخ از ارزیابی در مورد وضعیت کنونیِ قدرت نرم روسیه در عرصه جهانی می انجامد؟ در پاسخ به این پرسش، در این مقاله هدف آن است نوعی تحلیل جامع، که از آن تحتعنوان زمینهیابی سهوجهی یاد شده است، در مورد جایگاه قدرت نرم در سیاست خارجیِ روسیه ارائه گردد.<br /> بدین منظور، در ابتدا چارچوب مفهومیِ مختصری در مورد قدرت نرم ارائه میشود. سپس در پرتویِ آن، در سه قسمت مجزا و متوالی استدلال میشود که چگونه عواملِ تاریخیـتجربی، رواییـگفتمانی، و اسنادی جدیت روزافزون فدراسیون روسیه برای بهره گیری از قدرت نرم در پیشبرد سیاست خارجی را به بار آورده اند. به بیان دقیق تر، با بهرهگیری از روندکاوی تاریخی نشان داده میشود که کاربست قدرت نرم در سیاست خارجی روسیه از دوران اتحاد شوروری تاکنون چه سیر تطوری را پیموده است؛ با اتکا به روش کتابخانهای، شرحی مختصر و البته ارزیابانه از روایتهای روسی درباره قدرت نرم ارایه میگردد؛ و با استفاده از روش اسنادی و تحلیل محتوای کیفی، سیرتطور موضع رسمی فدراسیون روسیه در آیینه اسناد کلانِ کلیدیِ سیاست خارجی این کشور که در هزاره جدید میلادی انتشار یافته است واشکافی می گردد. مقاله در پایان نیز با ارائۀ یک ارزیابی مختصر نتیجه میگیرد قدرت نرم روسیه دارای محدودیتهایی است که تحقق اهدافِ آن را با مشکلات جدید مواجه میسازد.<strong> </strong>https://interpolitics.guilan.ac.ir/article_3472_3c609ac80bf211956fcb9150404d7b8c.pdfدانشگاه گیلان (با مشارکت انجمن ایرانی روابط بین الملل)سیاست جهانی2383-01237419700101The Geopolitical and Geo-Economics Analysis Model in Trump’s Security Policy Makingتحلیل مدل ژئوپلیتیک و ژئواکونومیک در سیاست گذاری امنیتی ترامپ207234347510.22124/wp.1970.3475FAعباسمصلی نژاددانشکده حقوق و علوم سیاسی ، دانشگاه تهران ، تهران ، ایرانJournal Article19700101There is different level for explaining the pattern of policy making. The micro levels for decision makers based on elite role and governmental policy. The middle level has been used based on the strategic needs of the countries. The structural level generally to use for understands patterns of foreign policy decision making. After cold war, geopolitical and geo-economical models can be used to understand the roots of foreign policy trends. Donald Trump's regional security policy making is based on the linking of three levels. Any policy making based on geopolitical indications focuses on explaining how states can explain their political and foreign policy on the basis of geographical and spatial components. Trump attempts to regulate his national security policy based on supra geopolitics. Trump’s security policy making is part of unilateralism patterns. The main question is that: “What are the main signs and pattern of Trump's security policy is based on?” The hypothesis is that: “Trump's security policy making is based on supra geopolitical model. Supra geopolitical model is a combination of geopolitical and geo-economical indexes. The approach and theory framework is based on post-colonial geopolitics. Such an approach means that the strategic and diplomatic agenda of Trump’s cabinet based on threat, change in global politics and international insecurity. This process will lead to the transition from structural commitments of the United States.روندهای سیاست خارجی آمریکا در دوران ترامپ بیانگر این واقعیت است که نامبرده سیاستگذاری امنیت ملی آمریکا را براساس «ژئوپلیتیک فرااستعماری» شکل میدهد. ژئوپلیتیکی فرااستعماری زمینه یکجانبهگرایی در سیاست خارجی و فرایندهای امنیتی ایالاتمتحده را اجتنابناپذیر میسازد. پرسش اصلی مقاله به این موضوع اشاره دارد که: «سیاستگذاری امنیتی دونالد ترامپ براساس چه نشانهها و مدلی شکل گرفته است؟» فرضیة مقاله آن است که: «سیاستگذاری امنیتی دونالد ترامپ مبتنی بر الگوی ژئوپلیتیک فرااستعماری بوده که ترکیبی از نشانههای ژئوپلیتیکی و ژئواکونومیک خواهد بود.» در تنظیم مقاله از رهیافت «امنیت و ژئوپلیتیک فرااستعماری» استفاده میشود. چنین رویکردی، به مفهوم آن است که تنظیم دستور کار راهبردی و دیپلماتیک جهان در دوران دونالد ترامپ با نشانههایی از تهدید، تغییر در شکلبندیهای سیاست جهانی و ناامنی بینالمللی همراه خواهد بود.https://interpolitics.guilan.ac.ir/article_3475_0d54e73f8d7dc1cf7858fdb9bd84ea8a.pdfدانشگاه گیلان (با مشارکت انجمن ایرانی روابط بین الملل)سیاست جهانی2383-01237419700101Explaining and Classifying Border Disputes in The Geopolitical Region of Central Asiaتبیین و طبقه بندی اختلافات مرزی در منطقه ژئوپلیتیکی آسیای مرکزی 133172347310.22124/wp.1970.3473FAمحسنجان پروراستادیار جغرافیای سیاسی دانشگاه فردوسی مشهدریحانهصالح آبادیدانشجوی دکتری جغرافیای سیاسی دانشگاه تربیت مدرسJournal Article19700101International borders demarcation of territory and sovereignty of different political systems are always the most important political phenomena-space. One of the important aspects of the international borders, border disputes, which in many regions of the world in different forms visible and significant impact Brnv and relations between countries, so that the relations between the two countries may over a disputed border small dark and even the bloody wars of the end. The collapse of the Soviet Union that led to the formation of five independent republic in relation to national security issues and challenges facing border communities were independent. The question that arises is that what may have caused some outstanding border disputes than are other differences? The present cross-sectional study was conducted in the Central Asian region. borders performance, security and defense policies of different and sometimes conflicting, age boundaries, evolution .... the border and border disputes affect the region. According to weigh the factors affecting border disputes can be divided into three levels. Accordingly, to enable border disputes and challenges arising from it along the borders of Central Asia between the neighbors as much as possible reduce barriers to achieve national security and national interest, good control and manage the factors affecting border disputes they are graded with fully taken into account.یکی از مباحث مهم در مورد مرزهای بینالمللی، اختلافات مرزی است که در بیشتر مناطق جهان به اشکال مختلف قابل مشاهده است و تاثیر زیادی برنوع و سطح روابط کشورها نیز دارد. فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی که به تشکیل 5 جمهوری مستقل انجامید مسائلی را در ارتباط با امنیت ملی کشورها و چالشهای مرزی پیش روی جوامع استقلال یافته قرار داد. سوالی که مطرح میشود این است که چه عواملی باعث شدهاند برخی اختلافات مرزی در منطقه ژئوپلیتیکی آسیای مرکزی بهوجود آید؟ مقالة حاضر با روش توصیفی-تحلیلی در منطقه آسیای مرکزی به انجام رسیده است. ضمن استخراج عوامل موثر بر اهمیت اختلافات مرزی در مرزهای آسیای مرکزی با استفاده از تکنیک مدلسازی ساو وزن این شاخصها را بدست آورده و آنها را سطحبندی نمودیم. نتایج تحقیق حاضر که برگرفته از دادههای کتابخانهای و میدانی است نشان دهنده آن است که 16 عامل بر اختلافات مرزی منطقه تاثیرگذار است. در میان این 16 عامل مسائل مرزی، اختلافات ارضی و منابع مشترک مرزی بیشترین وزن را به خود اختصاص داده است و عوامل سن مرز، تکامل مرز، موقعیت برجسته ژئواستراتژیکی، عملکرد مرزها و ... کمترین وزن را به خود اختصاص داده است. برایناساس، برای اینکه بتوان اختلافات مرزی و چالشهای ناشی از آن را در طول مرزهای آسیای مرکزی بین همسایگان تا حد امکان کاهش داد و مرزها را جهت دستیابی به امنیت ملی و منافع ملی خوب کنترل و مدیریت کرد، باید عوامل موثر بر اختلافات مرزی به همراه سطح بندی آنها به صورت کامل در نظر گرفته شود.https://interpolitics.guilan.ac.ir/article_3473_a34b0cbf3f78a402be4c148843ea8e09.pdfدانشگاه گیلان (با مشارکت انجمن ایرانی روابط بین الملل)سیاست جهانی2383-01237419700101Challenges of Transitional Justice vs Authoritarianism in the post Mubarak Eraچالشهای عدالت انتقالی با اقتدارگرایی در مصر پسامبارک173206347410.22124/wp.1970.3474FAمهدیذاکریاناستاد دانشگاه0000-0002-4719-6691سید رضیعمادیپژوهشگرJournal Article19700101The traditional principles of international law such as the principles of state sovereignty and the state officials’ immunity, have become considerably weaker norms. The dimension of moral sovereignty of governments, by contrast, has gained much traction. concepts such as responsibility for protection and transitional justice means that internal developments in countries and violations of human rights by governments will lead to domestic and international reactions. These conflicting trajectories have come to a head during and in the aftermath of the 2011 Arab uprisings. The rulers of the North African countries, including Egypt, who committed human rights violations in their various forms during their rule, were prosecuted after being overthrown. However, transitional justice in Egypt was implemented in an incomplete way and without any enforcement of justice. The key question of this article is why the transitional justice in Egypt has not led to the enforcement of justice against former officials? The main hypothesis of this paper is that the exclusion of the political interests of the new rulers of Egypt, including the military council, the brotherhood government and the interim government under the protection of the military, as well as the continuation of the presence of the military in the structure of power, have led to the imperfect implementation of the mechanisms of transitional justice of the authorities of the former regime in Egypt. This article, based on the descriptive-analytical method and using authoritative documentary and archival data, attempts to examine the challenges of transitional justice in post-Bahamian Egypt.اصول سنتی حقوق بینالملل نظیر اصول حاکمیت دولتها، عدم مداخله در امور داخلی کشورها و همچنین اصل مصونیت مقامات دولتی در دهة نخست قرن 21 کارکرد خود را از دست داده و دچار تحول معنایی شدند. در مقابل؛ بعد اخلاقی حاکمیت دولتها از اهمیت زیادی برخوردار شده است. مطرح شدن مفاهیمی نظیر مسئولیت حمایت و عدالت انتقالی در عمل به این معنا است که تحولات داخلی کشورها و رفتارهای غیرحقوقی و نقض حقوق بشر توسط دولتها، واکنشهای داخلی و بینالمللی را به دنبال خواهد داشت. این اتفاق آشکارا در تحولاتی که جهان عرب از سال 2011 به بعد تجربه کرده است، رخ داد. حاکمان سه کشور عربی لیبی، تونس و مصر که در دوران قدرت خود به اشکال مختلف مرتکب نقض حقوق بشر شدند، پس از برکناری از قدرت در معرض محاکمه قرار گرفتند. با این حال، محاکمه مقامات رژیم سابق مصر فرآیند متفاوتی را از لیبی و تونس طی کرد و در واقع، عدالت انتقالی در این کشور به شکل ناقص و هدایت شده و بدون اینکه منجر به اجرای عدالت شود، به اجرا در آمد. پرسش کلیدی این مقاله این است که چرا عدالت انتقالی در مصر به اجرای عدالت علیه مقامات سابق منجر نشده است؟ فرضیه اصلی این مقاله نیز این است که برتری یافتن منافع سیاسی حاکمان جدید مصر اعم از شورای نظامیان، دولت اخوانی و دولت موقت تحت حمایت نظامیان و همچنین تداوم حضور نظامیان در ساختار قدرت سبب اجرای ناقص سازوکارهای عدالت انتقالی درباره مقامات رژیم گذشته مصر شده است. این مقاله بر اساس روش توصیفی- تحلیلی و با استفاده از دادههای معتبر اسنادی و آرشیوی سعی دارد چالشهای عدالت انتقالی را در مصر پسامبارک بررسی کند.https://interpolitics.guilan.ac.ir/article_3474_3704d0b3638d2db83c266b0ced6cc028.pdfدانشگاه گیلان (با مشارکت انجمن ایرانی روابط بین الملل)سیاست جهانی2383-01237419700101Operational Practices of Strategy of Change in Barack Obama Foreign Policy شیوه های عملیاتی شدن استراتژی تغییر «باراک اوباما» در عرصة سیاست خارجی235260347610.22124/wp.1970.3476FAسارافلاحیاستادیار و عضو هیأت علمی گروه علوم سیاسی، واحد ایلام، دانشگاه آزاد اسلامی، ایلام، ایران.نصرت الهحیدریاستادیار و عضو هیأت علمی گروه علوم سیاسی، واحد ایلام، دانشگاه آزاد اسلامی، ایلام، ایران.Journal Article19700101Barack Obama, believing in Jefferson's tradition in foreign policy, preserved the principles of the American Independence Revolution, felt that US foreign policy was less active so that the freedom and security of American citizens would not endanger the interior. So, criticizing George Bush's intervening policy, he chose a change strategy. During his presidency, Obama faced a number of consolidated problems, including the consequences of the US presence in the Iraq and Afghanistan wars and the 2008 Great Depression as old-fashioned problems, with new ones such as intervention in Libya, Arab revolts, and Iran's growing power in the Middle East. Given the consequences of the Great Depression within the United States and the strengthening of domestic disruptions by the damage caused by the preventive war strategy and the military interventions of the George W. Bush administration, Obama decided to focus on national priorities instead of international priorities, Reducing US foreign commitments to US domestic issues and to revitalize US global power and influence. In this regard, the main question of the present study is how did Obama act as a strategy for change? In response to the above question, it is hypothesized that long-distance balancing tactics, the emphasis on economic Asia, multilateralism, engagement, and deep strategic participation, and the use of the logic of "first diplomacy" were the modes of operating the strategy of Obama's change. The articulation of the two theories of liberal internationalism and institutionalism can be a good supporter of this research and explain Obama's foreign policy.«باراک اوباما» با اعتقاد به سنت جفرسونی در سیاست خارجی، حفظ اصول انقلاب استقلال آمریکا را در گرو این میدانست که سیاست خارجی آمریکا کمتر فعال باشد تا آزادی و امنیت شهروندان آمریکایی در داخل به خطر نیفتد. بنابراین با انتقاد از سیاست مداخلهگرانه جرج بوش استراتژی تغییر را انتخاب نمود. اوباما در دوران ریاست جمهوری خود با چندین مشکل تثبیت شده مانند تبعات حضور آمریکا در جنگ عراق و افغانستان و رکود بزرگ سال 2008 به عنوان مشکلات قدیمی و با موارد جدیدی مانند مداخله در لیبی، شورشهای عربی و قدرت افزایی ایران در خاورمیانه مواجه بود.با توجه به تبعات رکود بزرگ در داخل آمریکا و تقویت نابسامانیهای داخلی توسط آسیبهای ناشی از استراتژی جنگ پیشگیرانه و مداخلههای نظامی دولت جورج بوش، اوباما تصمیم گرفت تا با تأکید بر اولویتهای ملی به جای اولویتهای بینالمللی تلاش نماید تا ضمن کاهش تعهدات آمریکا در خارج هم به مسائل داخلی آمریکا بپردازد و هم به احیای قدرت و نفوذ جهانی آمریکا مبادرت نماید.در این راستا پرسش اصلی پژوهش حاضر این است که اوباما استراتژی تغییر خود را چگونه عملیاتی نمود؟ در پاسخ به پرسش مذکور این فرضیه محوری مطرح میشود که تاکتیکهای موازنه از راه دور، تأکید بر آسیای اقتصادی،چندجانبهگرایی، تعامل و مشارکت عمیق استراتژیک و بهکارگیری منطق «دیپلماسی اول» شیوههای عملیاتی نمودن استراتژی تغییر اوباما بود. مفصل بندی دو نظریه بینالمللیگرایی لیبرال و نهادگرایی میتواند حامی نظری مناسبی برای پژوهش حاضر باشد و سیاست خارجی اوباما را تبیین کند.https://interpolitics.guilan.ac.ir/article_3476_235a21082a357b9332d47cc665b77b3c.pdfدانشگاه گیلان (با مشارکت انجمن ایرانی روابط بین الملل)سیاست جهانی2383-01237419700101The Place of Energy Diplomacy in the Strategic Documents of Iran's Foreign Policyدیپلماسی انرژی در اسناد راهبردی سیاست خارجی ایران 261282347710.22124/wp.1970.3477FAنوشینطریقیگروه روابط بینالملل، دانشکده حقوق، الهیات و علوم سیاسی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایرانابوالقاسمطاهریاستاد گروه علوم سیاسی دانشکده حقوق ، الهیات و علوم سیاسی، واحد علوم و تحقیقات ، دانشگاه آزاد اسلامی ، تهران ، ایرانJournal Article19700101The development and consolidation of energy diplomacy as an essential part of foreign policy is a necessity for a country like Iran, which has vast reserves of energy and the ability to produce a variety of strategic energies. The need to focus on Iran's strategic conduct of international relations can and should focus on increasing Iran's share of the global economy and provide a basis for developing the domestic economy and facilitating regional and international cooperation. Any diplomatic capacity building to expand trade and enhance Iran's economic capabilities will not only increase national income and accelerate the process of national economic development, but also pave the way for regional and trans-regional threats and to meet geopolitical constraints. In order to identify the position of energy diplomacy in the strategic documents of foreign policy of the Islamic Republic of Iran in the 1380- 1390, and using the theoretical approach of complex interdependence, there is an analytical overview of at least three upstream energy related issues in order to identify the concept of the decade And the position of energy diplomacy and its components has not been at the heart of foreign policy and foreign policy management and economic management, and has neglected its hidden and hidden capacities, survival from the path to development and economic and political power.تدوین و تحکیم دیپلماسی انرژی به مثابۀ بخشی بنیادین از سیاست کلان خارجی، برای کشوری چون ایران که از ذخایر گستردۀ انرژی خام و توان تولید انواع انرژیهای راهبردی برخوردار است، ضرورتی اجتنابناپذیر محسوب میشود. ضرورتی که با شکلدهی به رفتار راهبردی ایران در عرصۀ مناسبات بینالمللی، میتواند و میباید بر افزایش سهم ایران از بازار جهانی اقتصاد تمرکز کند و مبنایی برای توسعۀ اقتصاد داخلی و تسهیل همکاریهای منطقهای و بینالمللی فراهم آورد. هرگونه ظرفیتسازی دیپلماتیک به منظور گسترش مبادلات تجاری و ارتقای قابلیتهای اقتصادی ایران نه تنها درآمدهای ملی کشور را افزایش میبخشد و روند توسعه اقتصاد ملی را شتابان میسازد، بلکه زمینۀ عبور از تهدیدات منطقهای و فرامنطقهای و پاسخگویی به محدودیتهای ژئوپلتیک را هموار مینماید. این مقاله بهمنظور شناسایی جایگاه دیپلماسی انرژی در اسناد راهبردی سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران در دهۀ 1380- 1390 و با بهرهگیری از رهیافت نظری وابستگی متقابل پیچیده، مروری تحلیلی بر حداقل سه سند بالادستی مرتبط با انرژی دارد تا مشخص سازد در دهۀ اشاره شده مفهوم و جایگاه دیپلماسی انرژی و مؤلفههای آن، در کانون سیاستگذاریها و راهبردسازیهای سیاست خارجی و مدیریت اقتصادی ایران قرار نداشته و بیتوجهی به ظرفیتهای پیدا و پنهان آن، بازماندگی از مسیر توسعه و قدرتیابی اقتصادی و سیاسی را به همراه داشته است. https://interpolitics.guilan.ac.ir/article_3477_86164e03439bf4bb0a22c4c332df5b97.pdf