دانشگاه گیلان (با مشارکت انجمن ایرانی روابط بین الملل)سیاست جهانی2383-01238320191122China and International Ordersچین و نظمهای بینالملل732389610.22124/wp.2020.15062.2358FAمحسنشریعتی نیااستادیار روابط بین الملل دانشکده اقتصاد و علوم سیاسی دانشگاه شهید بهشتیحیدرعلیمسعودیاستادیار دانشکده اقتصاد و علوم سیاسی دانشگاه شهید بهشتیJournal Article20191130Systemic change is the most critical development in the current international politics. China can be regarded as a key player in this ongoing change. The authors aim to investigate the Chinese approach to international orders. The authers assume that there are three overlapping international orders including hegemonic, constitutional and balance of power. The main question is that how China sees these international orders and how it reacts strategically. The article hypothesizes that Chinese opposition to hegemonic order, increasing role in the balance of power and revisionist approach and parallel institution-building in constitutional order are three inter-related elements of Chinese global strategy. The finding of the article shows that rather than sticking to some clichés such as challenger or revisionist, it is more beneficial to view China as an actor simultaneously challenging the hegemonic order, seeking security in the balance of power and making order in constitutional order. The article can open a new pathway for viewing rising international players with alternative approach.تغییر سیستمی مهمترین روند شکلدهنده به تحولات سیاست بینالملل است. چین در کانون این روند قرار دارد. یکی از کلیدیترین متغیرهای نقش آفرین در روند تغییر سیستمی و سمت و سوی گذار در نظم بینالمللی، نگرش و رفتار راهبردی قدرت های در حال ظهور است. نویسندگان در این مقاله کوشش کرده اند که نگرش چین به سه نظم هژمونیک، نهادینه و موازنه قدرت را تبیین نماید. پرسش اصلی پیش روی این مقاله این است که مولفههای کلیدی شکلدهنده به نگرش و رفتار راهبردی چین در قبال نظمهای بینالمللی کدامند؟ فرضیه مقاله این است که مخالفت با نظم هژمونیک، نقشآفرینی رو به گسترش در نظم مبتنی بر موازنه قدرت، تجدیدنظرطلبی اصلاحگرایانه در قبال نظم نهادینه و نهادسازی موازی، مولفههای شکلدهنده به نگرش و رفتار راهبردی چین در قبال نظمهای بینالمللی را تشکیل میدهند. یافتههای مقاله نشان میدهد که رفتار راهبردی چین در سیاست بینالملل بسیار پیچیدهتر از کلیشههای رایج همچون «چالشگر» یا «تجدیدنظرطلب» است. این کشور در نظم هژمونیک در موقعیت چالشگر، در نظم موازنه قدرت به مثابه جستجوگر امنیت و در نظم نهادینه به عنوان بازیگر نظمساز رفتار کرده است.https://interpolitics.guilan.ac.ir/article_3896_561e37da89f9e807eae06ad0d17ff93c.pdfدانشگاه گیلان (با مشارکت انجمن ایرانی روابط بین الملل)سیاست جهانی2383-01238320191122The causes of Radicalism growth in Pakistanعلل رشد وتوسعه رادیکالیسم در پاکستان3354389910.22124/wp.2020.14480.2295FAایوبخالد سیف الدینمربی دانشکده علوم پایه، گروه علوم اجتماعی، دانشگاه حلبچه، کردستان، عراق .Journal Article20190922Abstract<br /> Radicalism or extremism is one of the growing, decisive and determinant of the present age. Undoubtedly, this phenomenon is one of the most important political and social developments in the Middle East over the past few decades. The proponents of radicalism have become one of the most important political actors in the region over the last few decades and are increasingly influencing national, regional and global developments. Laid down. The interpretation and analysis of political, social, and security events, regardless of the phenomenon and considering its various dimensions is incomplete and incomplete. Radicalism in Pakistan has appeared in the late 1970s and has grown in the 1980s and has continued in the coming decades. . Understanding the causes and factors behind the growth and development of radicalism in Pakistan is crucial in determining the extent of its peaceful deterrence.<br /> While many studies have attempted to place Pakistani radicalism under the influence of modernity theory, this phenomenon is the result of the consequences of modernity, this article, based on crisis theory, examines the causes and factors of the growth and development of radicalism in Pakistan. . Combining the two levels of the national and regional crisis, it examines the impact of major developments on these two levels. After presenting the definition of radicalism, the crisis of secrecy or sectarianism addresses the impact of the national and regional crises of radicalism in Pakistanچکیده<br /> رادیکالیسم یا افراط گرایی یکی از پدیده های رو به رشد ،سرنوشت ساز و تعیین کننده عصر حاضر است. این پدیده بی گمان یکی از مهمترین تحولات سیاسی و اجتماعی در کشورهای خاورمیانه در چند دهه اخیر است.طرفداران رادیکالیسم در چند دهه گذشته به یکی از مهمترین بازیگران سیاسی در منطقه تبدیل شده و به گونه ایی روزافزون بر تحولات ملی ،منطقه ایی و جهانی اثر گذاشته است . تفسیر و تحلیل رویدادهای سیاسی امنیتی ، اجتماعی و اقتصادی بدون توجه به این پدیده و در نظر گرفتن ابعاد مختلف آن ناقص و ناتمام است.رادیکالیسم در کشور پاکستان در اواخر دهه 1970 ظاهر شده و دردهه 1980 افزایش پیداکرده و در دهه های بعدی استمرار یافته است . درک علل و عوامل رشد و توسعه رادیکالیسم در پاکستان در تعیین راحل های مهار مسالمت آمیز آن اهمیت فراوانی دارد.<br /> در حالی که بسیاری از پژوهش های صورت گرفته ،سعی دارند رادیکالیسم پاکستان را تحت تأثیر تئوری مدرنیته قرار داده و این پدیده را حاصل پیامدهای مدرنیته می دانند،این مقاله با تکیه بر تئوری بحران به بررسی علل و عوامل رشد وتوسعه رادیکالیسم در پاکستان می پردازد. با ترکیب دو سطح بحران ملی و منطقه ایی به بررسی تاثیر تحولات مهم در این دو سطح می پردازد.پس از ارائه تعریف از رادیکالیسم ، بحران سیکتاریزم یا فرقه گرایی به بررسی تاثیر بحرانهای ملی و منطقه ایی رادیکالیزم پاکستان پرداخته است.https://interpolitics.guilan.ac.ir/article_3899_ecdb7ce1d18f4c8d535422cfd4c53fd3.pdfدانشگاه گیلان (با مشارکت انجمن ایرانی روابط بین الملل)سیاست جهانی2383-01238320191122Revisionism and diversification in Saudi’s foreign policy after the Arabian springتجدید نظرطلبی و تنوع بخشی در سیاست خارجی عربستان پس از تحولات عربی ٢٠١١5574389710.22124/wp.2020.15045.2359FAسید محمدحسینىگروه حقوق، دانشکده حقوق دانشگاه آزاد اسلامى واحد تهران مرکزJournal Article20191203By the start of the Arabic changes in 2011 known as the Arabic Spring, the fear of people's voice spreading to the Arabic countries, made their political governing systems frightened. Among the reactions, the Saudi regime had the steadiest yet sturdiest reaction to such changes within the region. That reaction included a change of strategy in Saudi's foreign policy. As they witnessed the end of Mubarak and Bin Ali, in Egypt & Tunisia, they realized their solely strategic alliance with the USA is no longer sufficient enough to insure their survival. Hence they decided to make changes to their foreign policy at regional and international levels. Those changes are the title of this article. Therfore we ask this question that: What changes was made by the Saudi government to its foreign policy reflecting the Arabic Spring? In response to the hypothesis we say: at regional level, the Saudi government changed its foreign policy strategy from defensive conservative to defensive revisionism in order to reduce its security reliance on the USA, and at international level, it changed its strategy from positive coalition with the USA to diversification with the great powers following the movements of 2011, known as the Arabic Spring. The method of this article is elucidation-commentary and its approach is analogical benefitting from conceptual framework of Stephen Walt's Threat Balance Theory. In order to organize the material accordingly, we will start with theoretical elucidation first using defensive realism theory.با شروع تحولات عربی در سال 2011 موسوم به بهار عربی، نظامهای سیاسی حاکم در کشورهای عربی دچار هراس از تسری اعتراضات مردمی به کشورهای خود شدند. جدیترین و سختترین واکنش به این تحولات توسط حکومت سعوی صورت گرفت. واکنش عربستان به این تهدیدات، تغییری راهبردی در سیاست خارجی این کشور بود. حکومت سعودی با دیدن سرنوشت مبارک و بنعلی در مصر و تونس دریافت که بقاء حکومت خود را نمیتواند صرفأ در اتحاد استراتژیک با ایالات متحده امریکا جستجو کند. بنابراین حکومت سعودی تصمیم گرفت تا در سیاست خارجی خود در سطح منطقهای و بینالمللی تغییراتی ایجاد نماید. این تغییرات موضوع مقاله حاضر را تشکیل میدهد. بر این اساس این سؤال را مطرح کردیم که: حکومت سعوی در قبال تحولات خاورمیانه در سال 2011 موسوم به بهار عربی چه تغییراتی در سطح سیاست خارجی خود ایجاد نمود؟ در پاسخ این فرضیه را مطرح میکنیم که:"حکومت سعودی به منظور کم کردن شدت وابستگی امنیتی خود به امریکا و نیز مواجه مؤثر با پیامدهای ناشی از تحولات عربی پس از 2011، راهبرد سیاست خارجی خود را در سطح منطقهای از محافظهکاری تدافعی به تجدیدنظرطلبی تدافعی و در سطح بینالمللی از ائتلاف مثبت با امریکا به تنوعبخشی با قدرتهای بزرگ تغییر داده است". روش پژوهش در این مقاله توضیحی تبیینی و راهبرد پژوهش قیاسی و با بهرهمندی از چارچوب مفهومی موازنه تهدیدِ استفان والت است. در سازماندهی مقاله ابتدا به تبیین نظری با استفاده از نظریه رئالیسم تدافعی میپردازیم.https://interpolitics.guilan.ac.ir/article_3897_998f42273dead9672bdcdef1d9932110.pdfدانشگاه گیلان (با مشارکت انجمن ایرانی روابط بین الملل)سیاست جهانی2383-01238320191122Historical Narratives and Collective Memory;
Creating identity or intensifying ethnic conflicts in the South Caucasusروایتهای تاریخی و حافظه جمعی؛ خلق هویت یا تشدید درگیریهای قومی در قفقاز جنوبی75104389810.22124/wp.2020.15284.2377FAالههکولاییاستاد گروه مطالعات منطقه ای دانشگاه تهرانفهیمهخوانساری فرددانشگاه اصفهانJournal Article20191225The narratives that have been accepted over time form the collective and historical memory of a nation or ethnic group gradually. This collective memory will gradually become inflexible in dealing with other nations or groups. This will become more complicated if two rival groups in one country or region find their entity in gaining a general acceptance of their narrative from common historical realities. In general, myths, historical narratives, and collective memory are used as tools for shaping ethnic and national identity in different societies. In fact, this is the positive function of existing narratives from historical events. But in many areas, and among many ethnic groups, these tools have also been used as a tool for changing the balance of conflicts, especially historical conflicts. In this way, the present study focuses on the dual function of historical narratives that have been used in important ethnic clashes in the South Caucasus region. These narratives will be importance in understanding the formation, intensification, and continuity of ethnic-territorial conflicts in this region. Therefore, in this study, to find the answer to this question that: what have been the effect of historical narratives and collective memory on the process of ethnic conflicts in the South Caucasus? in addition to examining the role that myths, historical narratives, and collective memory have played in shaping ethnic identity in the South Caucasus region, the impact of these factors on intensifying and deepening the most important ethnic conflicts in the region has been studied.روایتهایی که از حقایق رخ داده در گذر زمان مورد پذیرش همگان قرار میگیرند، به تدریج حافظه جمعی یک ملت یا یک گروه قومی را شکل میدهند. این حافظه جمعی به تدریج و در برخورد با سایر ملتها و یا گروهها، متصلب و تغییرناپذیر میشوند. به ویژه اگر دو گروه رقیب در یک کشور و یا منطقه، موجودیت خود را در کسب پذیرش قاطع از روایت خود از واقعیتهای مشترک تاریخی بیابند. به طور کلی اسطورهها، روایتهای تاریخی و حافظه جمعی به عنوان ابزاری برای شکلدهی به هویت قومی و ملی در جوامع مختلف مورد استفاده قرار میگیرند. این امر، کارکرد مثبت روایتهای موجود از وقایع تاریخی هستند. اما این ابزارها در بسیاری از مناطق و در میان بسیاری از گروههای قومی علاوه بر هویتسازی، کاربردی دیگر یافته و به عنوان ابزاری برای تغییر موازنه در درگیریها به ویژه برخوردهای تاریخی مورد استفاده قرار میگیرد. بر همین اساس، مطالعه حاضر بر کارکرد دوگانه روایتهای تاریخی که در برخوردهای قومی مهم در قفقاز جنوبی مورد استفاده قرار گرفته، تمرکز داشته است. این روایتها در درک شکلگیری و تداوم درگیریهای قومی- سرزمینی در این منطقه اهمیت بسزایی خواهد داشت. از این رو در مقاله پیشرو در پاسخ به این پرسش که روایتهای تاریخی و حافظه جمعی چه تأثیری بر روند درگیریهای قومی در قفقاز جنوبی داشته است؟ در کنار بررسی نقشی که اسطورهسازی، روایتهای تاریخی و حافظه جمعی در شکلگیری هویت قومی در منطقه قفقاز جنوبی داشتهاند، به تأثیر این عوامل بر تشدید مهمترین درگیریهای قومی در این منطقه پرداخته شده است.https://interpolitics.guilan.ac.ir/article_3898_91e06c6ee6f009f7eae34c0d296380bf.pdfدانشگاه گیلان (با مشارکت انجمن ایرانی روابط بین الملل)سیاست جهانی2383-01238320191122Hybrid War:
A Theatrical Basis for Understanding the Trump Administration's Strategy in Facing Iranنظرگاهِ جنگ ترکیبی، بنیانی برای درک راهبرد دولت ترامپ در مواجهه با جمهوری اسلامی ایران105132390010.22124/wp.2020.14476.2364FAامیر سعیدکرمیعضو هیات علمی وزارت علوم، تحقیقات و فناوریمجیدمحمد شریفیدانشگاه تهرانابراهیمیزدانیدانش آموخته کارشناسی ارشد روابط بین الملل دانشگاه تهرانJournal Article20191210Iran and the US are experiencing turbulent times in their relations. The tension is so intense that some are concerned about the possibility of an unwanted war in the region. Trump administration with purpose to return Iran to negotiation table and signing comprehensive agreement with Iran imposes economic and political sanctions in what it calls "maximum pressure policy". <br /> This concept most closely resembles the economic pressures of sanctions, nevertheless, pondering the Trump administration's policy against Iran, shows the fact that America, It has a strategy for dealing with Iran that is not limited to economic dimensions. US strategy against Iran is a combination of economic, political, military pressure, cyber-attacks, and fog of war in Iranian areas of influence. The ultimate goal is to change the political system or disintegrate the Iranian political system. The various determinations of Trump's strategy against the Iran are explained more precisely, not in the context of the policy of maximum pressure, but in the context of the concept of "Hybrid War". For gaining this purpose, with application of the concept of Hybrid War, this article seeks to explain the Trump administration's practical policy against Iran.ایران و آمریکا دوران پرتنشی را در روابط خود تجربه میکنند. شدت این تنشها تا بدان حد است که برخی از امکان آغاز جنگی ناخواسته در منطقه خبر میدهند. دولت ترامپ با هدف اعلانیِ بازگرداندن ج.ا.ایران به میز مذاکره و انجام توافقی جامع با این کشور، تحمیل تحریمهای اقتصادی و سیاسی را در قالب آنچه "سیاست فشار حداکثری" میخواند، دنبال میکند. این مفهوم بیش از همه فشارهای اقتصادی حاصل از تحریمها را تداعی میکند. با وجود این، تعمق در سیاست اعمالی دولت ترامپ علیه ج.ا.ایران، گویای این واقعیت است که آمریکا، راهبردی را در مواجهه با ایران در پیش گرفته که تنها به ابعاد اقتصادی محدود نمیشود. راهبرد آمریکا در برابر ج.ا.ایران ترکیبی از فشارهای اقتصادی، سیاسی، نظامی، حملات سایبری و ایجاد مه جنگ در مناطق نفوذ ایران است. هدف نهایی نیز تغییر نظام سیاسی و یا فروپاشی سامان سیاسی ج.ا.ایران است. تعینات گوناگون راهبرد ترامپ علیه ج.ا.ایران نه در قالب سیاست فشار حداکثری بلکه در چارچوب مفهوم "جنگ ترکیبی" با دقت بیشتری تبیین میشود. بدین سبب، این مقاله سعی بر آن دارد تا با کاربست مفهوم جنگ ترکیبی، سیاست عملی دولت ترامپ علیه ج.ا.ایران و اهداف تعیین شده برای آن را به گونهای مبسوطتر تببین کند.https://interpolitics.guilan.ac.ir/article_3900_2c197cf3cc03e974fe371af4b0773f89.pdfدانشگاه گیلان (با مشارکت انجمن ایرانی روابط بین الملل)سیاست جهانی2383-01238320191122Analysis of the Global Environmental Movement to Influence Iran on Global Governanceتحلیل جنبش جهانی محیط زیست در راستای تاثیرگذاری ایران در تدبیر جهانی133166390110.22124/wp.2020.15266.2375FAحسنناصرخاکیدانشجوی دکترای دانشگاه شاهدعلیمرشدی زاددانشیار گروه علوم سیاسی و مطالعات انقلاب اسلامی دانشگاه شاهدعباسکشاورز شکریدانشیار گروه علوم سیاسی و مطالعات انقلاب اسلامی دانشگاه شاهدJournal Article20191227Given the increasing importance of the role of new social movements in the field of global governance, this article seeks to answer the fundamental question of how environmental movements, as one of the most important new social movements, can play a role in Iran's global politics. Given the fundamental impact of the approaches of the Islamic Revolution on world politics in Iran, this article focuses on how environmental movements are related to the approaches of the Islamic Revolution in the world. Therefore, according to Alain Touraine’s theoretical basics about new social movements and using a qualitative method, this paper comparatively studied three components of identity, purpose, and competitor in the Islamic Revolution and the Environmental movement as one of the new social movements in the world arena. It also extracted, compared, and examined the relations between these movement-stimulant components using categorization and encoding techniques. According to the findings of this study, Islamic Revolution has an identity, a goal and a opponent beyond environmental movement. However, there is no contradiction between their components and therefore there is an overlap between the Islamic Revolution and environmental movement in the field of global governance.با توجه به اهمیت روز افزون نقشِ جهانی جنبشهای نوین اجتماعی همچون جنبشهای محیط زیستی، این مقاله به دنبال تحلیل نسبت مولفههای جنبشهای محیط زیستی در راستای تاثیرگذاری ایران در عرصه تدبیر جهانی است. باتوجه به تأثیر اساسی رویکردهای ناشی از انقلاب اسلامی در تنظیم سیاستهای جهانی ایران، سوال این مقاله بدین صورت طرح شد که مولفههای جنبشهای جهانی زیست محیطی چه نسبتی با مولفههای جنبشساز انقلاب اسلامی ایران در عرصه جهانی دارند؟ این مقاله با روش کیفی و با استفاده از تکنیک مقولهبندی و قیاس، مولفههای جنبشساز انقلاب اسلامی در عرصه جهانی و مولفههای جنبش جهانی محیط زیست را استخراج و میان آنها نسبتسنجی کرده است. بدینمنظور بر اساس نظرات «آلن تورن» به مطالعه تطبیقی سه مولفه: هویت، هدف و رقیب پرداخته شد. یافتههای این تحقیق حاکی از آن است که «انقلاب اسلامی» هویت، هدف و رقیبی فراتر از «جنبش محیط زیست» دارد، اما با این وجود نه تنها تضادی میان مولفههای آنها وجود ندارد بلکه زمینههایی برای همسویی و همافزایی میان انقلاب اسلامی و جنبشهای محیط زیستی برقرار است. بنابراین امکان بهرهگیری از جنبش-های محیط زیستی برای حضور ایران در عرصه تدبیر جهانی وجود دارد. لذا مناسب است سیاستگذاران در تنظیم سیاستهای جهانی ایران، نقش و ظرفیت این جنبش را برای حضور ایران در عرصه تدبیر جهانی لحاظ نمایند.https://interpolitics.guilan.ac.ir/article_3901_ee0aec35da7b9afeefb9245a2b3e2bd7.pdfدانشگاه گیلان (با مشارکت انجمن ایرانی روابط بین الملل)سیاست جهانی2383-01238320191122The Responsibility to Protect and the Dilemma of Governance and Intervention in the Security Councilمسئولیت حمایت و دوراهی حاکمیت و مداخله در شورای امنیت167200390310.22124/wp.2019.13338.2172FAارسلانقربانی شیخ نشیناستاد تمام روابط بین الملل، گروه روابط بین الملل، دانشگاه خوارزمی0000-0002-4005-1684محمداسدیدانشجوی دکتری روابط بین الملل، دانشگاه خوارزمی، کرج، ایرانJournal Article20190524Establishing a balance between the two norms of humanitarian intervention and sovereignty (non-intervention) is the most serious challenge the responsibility to protect faces. Although the United Nations Security Council is the main promoter of the responsibility to protect, numerous goals and interests of the permanent members of the council prevents a comprehensive understanding of the concept of sponsored responsibility. The question of the current research is: “how the recent statuses and actions of the permanent members of the UN Security Council have affected the normative power of the responsibility to protect and transforming it into a global comprehensive regime?” The primary response is that, despite of the initial consensus in the Security Council on the responsibility to protect, different priorities of the permanent western (United States, England and France) and eastern (Russia and China) members of the Security Council in favor of sovereignty or humanitarian intervention not only has deviated responsibility to protect from its main route toward turning into a global inclusive regime, but it also shows that this concept remains as a common public debate in the international community and has not turned to be a behavioral pattern of states. Therefore the norm of responsibility to protect has not even reached to the internalization level. The research methodology utilized in this paper is descriptive-analytic descriptive-analytical based on objective-historical data.برقراری تعادل میان هنجار مداخله بشردوستانه و هنجار حاکمیت (عدم مداخله)، بزرگترین چالش مسئولیت حمایت به شمارمی آید. علاوه بر این، تکثر نیات و منافع اعضای دائم شورای امنیت ملل متحد به مثابه متولی اصلی تحقق مسئولیت حمایت نیز مانع از شکلگیری درکی منسجم پیرامون این مفهوم شده است. پرسش اصلی پژوهش حاضر این است که مواضع شورای امنیت و کنش اعضای دائم آن طی سالهای 2018-2005 چه تأثیری بر قدرت هنجاری مسئولیت حمایت و تبدیل آن به یک رژیم بینالمللی مستحکم و فراگیر داشته است؟ فرضیه مقاله این بوده است که به رغم اجماع اولیه در شورای امنیت پیرامون مسئولیت حمایت، اولویت متفاوت اعضای دائم غربی (ایالات متحده، انگلیس و فرانسه) و شرقی (روسیه و چین) این شورا در ترجیح هنجار حاکمیت یا هنجار مداخله بشردوستانه، نه تنها مسئولیت حمایت را از مسیر تبدیل به یک رژیم بین المللی مستحکم و فراگیر خارج نموده، بلکه نشان میدهد این مفهوم کماکان بخشی از یک منازعه عمومی شایع در جامعه بین الملل باقی مانده و به عادت رفتاری دولتها تبدیل نشده و حتی به مرحله دورنیسازی هنجار نیز نرسیده است. روش پژوهش طی این مقاله، اسنادی-کتابخانهای بوده و به شیوه توصیفی-تحلیلی با تکیه بر دادههای عینی-تاریخی انجام پذیرفته است. یافته های پژوهش نیز درستی فرضیه مقاله را نشان می دهند.https://interpolitics.guilan.ac.ir/article_3903_920e9c2ab2a48b6e1bca2bd84f724e71.pdfدانشگاه گیلان (با مشارکت انجمن ایرانی روابط بین الملل)سیاست جهانی2383-01238320191122Trump's Nationalism in the framework of Jackson's tradition and its impact on US-Iran tensionناسیونالیسم ترامپ در چارچوب سنت جکسونی و تأثیر آن بر تنش ایران و امریکا221228391010.22124/wp.2020.7600.2289FAرئوفرحیمیاستادیار گروه علوم سیاسی دانشگاه بجنوردJournal Article20190915The 2016 U.S presidential election has been a contest between Hillary Clinton's liberal hegemony approach and opposition with it based on nationalist approach by Donald Trump. Donald Trump's foreign policy prioritized U.S interests.The purpose of this article is to answer this main question in a descriptive-analytical method that why Donald Trump's U.S priority approach based on the internal tendencies of Jackson's tradition was adopted by part of the American people؟ And this subsidiary question be proposed that, what has this approach affected on the tensions between Iran and the U.S? In response to the main question in this article, This hypothesis on the basis of nationalist approach has proposed that for decades citizens in conflict with their leaders, more have realistic than liberal foreign policy orientation, which have led them to demand self-centered foreign policy.They insisted on the president that to put U.S interests in the first priority. In response to the subsidiary question this hypothesis proposed, Trump on the basis of nationalist approach believed the joint comprehensive plan of action failed to serve US interests. With withdrawal of U.S from JCPOA tension between U.S and Iran returned to the former enemy. The result showed even after nuclear deal relations between Iran and U.S not changed so much .It seems in the Trump era, relations between Iran and the United States neither to be a direct confrontation nor a normalization of relations, but will be a continuation of past political tension, unless unpredictable evolution take place.انتخابات ریاست جمهوری 2016 امریکا رقابت بین استراتژی هژمونی لیبرال هیلاری کلینتون و مخالفت با آن با تکیه بر رویکرد ناسیونالیستی از سوی ترامپ بوده است. بنابراین رویکرد سیاست خارجی ترامپ منافع امریکا را در اولویت قرار داده است. هدف مقاله حاضر پاسخ به این سؤال اصلی با متدولوژی تحلیلی و تبیینی بود که چرا رویکرد اولویت امریکای ترامپ براساس گرایشات درونگرای سنت جسکونی مورد پذیرش بخشی از مردم امریکا واقع شد؟ و این سؤال فرعی نیز مطرح شد که رویکر مذکور چه تأثیری بر تنش میان ایران و امریکا داشته است ؟ در پاسخ به سؤال اصلی مقاله حاضر این فرضیه براساس رویکرد ناسیونالیستی در امریکا مطرح شد که شهروندان امریکا دهه ها در تضاد با رهبران شان بیشتر جهت گیری سیاست خارجی واقع گرا تا لیبرال داشته اند که موجب شد خواستار سیاست خارجی خودمحور شوند و بر وجود رئیس جمهوری اصرار کنند که منافع امریکا را در اولویت نخست قرار دهد.در پاسخ به سؤال فرعی نیز این فرضیه مطرح شد که ترامپ براساس رویکرد ناسیونالیستی معتقد بود، برجام نتوانست منافع امریکا را تأمین کند؛ در نتیجه با خروج دولت ترامپ از برجام تنش بین ایران و امریکا به دشمنی سابق بازگشت. نتایج تحقیق نشان داد حتی بعد از توافق هسته ای نیز، روابط ایران و امریکا زیاد تغییر نکرد. به نظر می ر سد، در دوره ترامپ نیز روابط بین ایران و امریکا نه مواجهه مستقیم و نه عادی سازی روابط،بلکه تداوم تنش سیاسی گذشته خواهد بود، مگر اینکه تحولات غیر قابل پیش بینی اتفاق بیفتد.https://interpolitics.guilan.ac.ir/article_3910_67a11b9efd2455c5e16d5720358a02ce.pdfدانشگاه گیلان (با مشارکت انجمن ایرانی روابط بین الملل)سیاست جهانی2383-01238320191122USA Geopolitical Imagination in North Syriaتصویر سازی ژئوپلیتیک آمریکا در شمال سوریه229254391710.22124/wp.2019.3917FAمحمدرضاحاتمیعضو هیات علمی دانشگاه پیام نورJournal Article20200217Geopolitical imagination is a very broad concept of countries' representations of national missions, territorial delimitation, and geopolitical codes, with the levels of territorial threat and world identity, this concept is more prominent in the foreign policy of countries. In this regard, the national identity and myths of the United States drawn on the basis of "other", Geopolitical imagination has created this country in different parts of the world. Following the 9/11 and related events, such as the crisis in Iraq and the collapse of terrorist groups in the Middle East, the presence of Americans in the region increased and conflicted. Withdrawal from Syria's northeast and northeast regions and inaction against operations such as the Olive Branch and Peace Fountain in October 2019 by turkey against Syrian Kurds is a reflection of the geopolitical imagination of the United States in non-strategic areas. This research answers the question of whether geopolitical imagination has shaped US foreign policy in recent years in the Middle East and specifically the Syrian crisis. an historical analysis of the discourse and geopolitical structure of the country illustrates the discourse of the discourse of this depiction in northern Syria and the sterility of its historical discourse. Geopolitical imagination and discourse and research methods are also analytical / descriptive.تصویر سازی ژئوپلیتیک مفهومی بسیار گسترده تر از بازنمائی کشورها در خصوص مأموریتهای ملی، تحدید قلمروئی و کدهای ژئوپلیتیک کشورها میباشد که با سطوح تهدید سرزمینی و هویتی جهان آشوب زده، این مفهوم در سیاستهای خارجی کشورها، برجستهتر مینماید. در این راستا، هویت و اسطورههای ملی ایالات متحده آمریکا که بر پایه " دیگری " ترسیم شده است، تصویر سازی ژئوپلیتیکی این کشور را در مناطق مختلف جهان بوجود آورده است. اشغال عراق و حوادث مترتب بر آن مانند ظهور گروههای تروریستی در خاورمیانه، حضور متعارض آمریکاییها در منطقه را رقم زد. عقب نشینی از مناطق شمال و شمال شرق سوریه و انفعال در برابر عملیات هایی مانند شاخه زیتون و چشمه صلح ترکیه در اکتبر 2019، نمودی از تصویر سازی ژئوپلیتیک ایالات متحده آمریکا در حوزههای غیر استراتژیک میباشد. مبنای نظری این تحقیق تصویر سازی و گفتمان ژئوپلیتیک تاریخی آمریکا است که با واکاوی تاریخی از ساختار گفتمانی و ژئوپلیتیکی این کشور، دلایل حضور و تناقض گفتمانی این تصویر سازی در شمال سوریه و عقیم بودن گفتمان تاریخی آن را ترسیم مینماید.https://interpolitics.guilan.ac.ir/article_3917_d34f41d692d51c9714c88d17c658abff.pdf