دانشگاه گیلان (با مشارکت انجمن ایرانی روابط بین الملل) سیاست جهانی 2383-0123 8 4 2020 01 21 The Role of Economic Nationalism in Continuity of Reforms Trend in China’s Political Economy (1976-2017) نقش ناسیونالیسم اقتصادی در استمرار روند اصلاحات در اقتصاد سیاسی چین (2017-1976) 7 30 3905 10.22124/wp.2020.12673.2096 FA ابوالحسن صفی‌نژاد دانشگاه‌خوارزمی محمد ولی مدرس تهران- خیابان شهید مفتح- دانشگاه خوارزمی (تربیت معلم سابق)- دانشکده ادبیات- گروه علوم سیاسی- محمدولی مدرس Journal Article 2019 02 24 The Role of Economic Nationalism in Continuity of Reforms Trend in China’s Political Economy (1976-2017) Abstract The economic development trend has been continuing along with generational changes in supreme level of Chinese leadership in China after 1970 and political stability alongside economic growth has gone through a determined path. In this paper, we focus on the issue of economic nationalism to find out the reasons of the continuation of reforms trend in this period. Using an analytical-explanatory method, we answer the question that how economic nationalism has helped continuation of reforms from second generation to fifth generation of leaders after reformism era in china. We suppose that economic nationalism has helped this process through creating consensus on reform programs among Chinese leaders. Our findings show that economic nationalism as an independent variable has caused different narratives of economic nationalism through creating consensus among different generations which has resulted in continuation of reforms trend in China. روند توسعه اقتصادی در چین پس از دهه 1970، با تغییرات نسلی در سطوح عالی رهبران چین در دوران معاصر، همچنان ادامه داشته و ثبات سیاسی در کنار رشد اقتصادی مسیر مشخصی را طی نموده است. با هدف پی بردن به دلایل استمرار روند اصلاحات در این دوران این مقاله بر روی مسئله ناسیونالیسم اقتصادی تمرکز خواهد کرد و با روش تحلیلی-تبیینی به این پرسش پاسخ می‌دهد که ناسیونالیسم اقتصادی در دوران پس از اصلاحات در چین، چگونه به استمرار روند پر افت‌وخیز اصلاحات در این کشور از نسل دوم تا پنجم رهبران این کشور کمک کرده است؟ فرض بر این است که ناسیونالیسم اقتصادی در دوران پس از اصلاحات در چین، از طریق ایجاد اجماع میان رهبران بر سر دستور کارهای اصلاحی به استمرار روند پر افت‌وخیز اصلاحات در این کشور از نسل دوم تا پنجم رهبران این کشور کمک کرده است. یافته‌ها نشان می‌دهد که ناسیونالیسم اقتصادی به‌عنوان متغیر مستقل از طریق کمک به اجماع سازی میان نسل‌های مختلف به بروز قرائت‌های متفاوتی از ناسیونالیسم اقتصادی در هر دوره منجر شده و استمرار روند اصلاحات در چین را در پی داشته است.

https://interpolitics.guilan.ac.ir/article_3905_7f486fda0c5e7c525362b5c4fa6ee8fc.pdf

دانشگاه گیلان (با مشارکت انجمن ایرانی روابط بین الملل) سیاست جهانی 2383-0123 8 4 2020 01 21 The Impact of National Identity Insecurity on the Development of Neo-terrorism in the Middle East with an Emphasis on Iraq اثر ناامنی هویتی ملی بر گسترش نئوتروریسم در خاورمیانه با تاکید بر کشور عراق 31 60 3906 10.22124/wp.2020.15670.2416 FA امیر حشمتی دانشجوی دکتری روابط بین‌الملل، گروه علوم سیاسی و روابط بین الملل، دانشکده علوم انسانی، واحد همدان، دانشگاه آزاد اسلامی، همدان، ایران علیرضا رضایی دانشیار روابط‌بین‌الملل و عضو هیئت علمی، گروه علوم سیاسی و روابط بین الملل، واحد همدان، دانشگاه آزاد اسلامی، همدان، ایران. قاسم ترابی دانشیار روابط‌بین‌الملل و عضو هیئت علمی، گروه علوم سیاسی و روابط بین الملل، واحد همدان، دانشگاه آزاد اسلامی، همدان، ایران. Journal Article 2020 02 08 Despite the relative weakening and destruction of systematic and logistics cores of ISIS and Al-Nusra in Iraq and Syria, the crisis of neo-terrorism still can lead to insecurity in different parts of the Middle East. Over the past years, various researches have been conducted to identify the reasons for the formation and formulation of the forms and dimensions of terrorism. In line with these studies, measures have been taken or are in place at the governments and international level or to restrict terrorist acts. However, according to the researchers of the current study, existing researches and measures to control terrorism have not entered the realm ofidentity insecurity yet. Using a qualitative research method and descriptive-analytic approach, the present study seeks to answer this question: What are the impacts on national identity insecurity on the development of neo-tourism in the Middle East? According to the authors, because of the fundamental role of "religion" innational identity planning in the Middle East,there is an important relationship between identity insecurity and disrupted continuity of religious narratives.This relationship suggests thatthe selection of componentsof biographical narratives and their full monitoring by religious activists inside Iraq, added to creating identity insecurity, has given rise to or exacerbated the anxiety caused by shame in the beliefs and behavior of domestic actors, monitored business integrity policy, and in a seemingly unplanned way, the development of neo-terrorism in Iraq. در عصر حاضر، همچنان نئوتروریسم مهمترین عامل شکل‌گیری ناامنی در نقاط مختلف خاورمیانه است. طی سالیان گذشته پژوهش‌های متنوعی با موضوع شناسایی دلایل شکل‌گیری و تشریح اشکال و ابعاد تروریسم انجام شده اما پژوهش‌ها و اقدامات موجود برای مهار تروریسم، همچنان از ورود به موضوع ناامنی هویتی کم بهره بوده‌اند. پژوهش حاضر به روش کیفی و با رویکرد توصیفی و تحلیلی به دنبال یافتن پاسخ این سوال است که؛ ناامنی هویتی ملی چه تاثیری بر گسترش نئوتروریسم در خاورمیانه داشته است؟ به نظر می‌رسد؛ به دلیل نقش بنیادین هویت به‌ویژه هویت «مذهبی» در طراحی پلان‌های هویتی در خاورمیانه، میان ناامنی هویتی، خلل در استمرار روایت‌های مذهبی و گسترش نئوتروریسم رابطه مهمی برقرار است. برای آزمایش این فرضیه، کشور عراق به عنوان عرصه پژوهش انتخاب شده است. این رابطه بیان می‌دارد که انتخاب گزینشی اجزاء روایت بیوگرافیک و ره‌گیری مطلق آن توسط کنشگران مذهبی در داخل عراق، ضمن ایجاد ناامنی هویتی، موجب آغاز یا تشدید اضطراب ناشی از شرم در باور و رفتار بازیگران داخلی، ره‌گیری سیاست کسب شرافت و در اثری به‌نظر ناخواسته، سبب گسترش نئوتروریسم در عراق شده است.

https://interpolitics.guilan.ac.ir/article_3906_41f584aa6de86a13889960448a2b92b6.pdf

دانشگاه گیلان (با مشارکت انجمن ایرانی روابط بین الملل) سیاست جهانی 2383-0123 8 4 2020 01 21 The Testing of Chalmers Johnson's Theory with the Revolutions of the Islamic World امکان‌سنجی نظریه بسیح منابع در انقلاب‌های تونس و لیبی 61 92 3909 10.22124/wp.2020.14684.2318 FA محمد جواد هراتی هیات علمی آسیه حسینی دانشجوی دکتری تاریخ انقلاب اسلامی دانشگاه بوعلی سینا Journal Article 2019 10 13 Abstract The testing of the theories presented about the causes of the formation of revolutions is one of the important and relevant issues in the field of research on political sociology. One of the theories about the phenomenon of revolution is the theory of the revolutionary transformation of Chalmers Johnson. The question is that how much Johnson's theory is compatible with the revolutions that took place in the world and to what extent this theory is capable of explaining the causes of the occurrence of these revolutions. In this study, three Iranian, Egyptian and Libyan revolutions in the Islamic world has been investigated. The present paper seeks to test Johnson's theory of revolutionary transformations in the three countries. According to this study, it can be concluded that from the three factors mentioned by Johnson, two factors, including inequality and accelerating factors, are partially applicable to these revolutions, But the elites rigidity factor, with the exception of the Libyan revolution, is not compatible with the other two revolutions, and therefore Johnson's theory does not have the power to explain these revolutions. مطالعه انقلاب‌های سیاسی و اجتماعی از مهم‌ترین حوزه‌های پژوهشی در علوم اجتماعی است. وقوع انقلاب‌ها در جوامع، زمینه مناسبی برای تحقیقات علمی و اصلاح نظریه‌های انقلاب به وجود آورده است. از اینرو متفکران اجتماعی و جامعه‌شناس همواره تلاش می‌کنند، علل وقوع جنبش‌های احتماعی انقلاب‌ها را کشف کنند. حاصل تلاش علمی آنها تدوین نظریه‌های مختلفی برای تبیین این پدیده‌ی اجتماعی است. تا دهه‌های پیش، توجه نظریه پردازان جامعه شناس و علوم سیاسی، به مطالعه انقلاب‌های کبیر معطوف بود، اما با انقلاب اسلامی در ایران، ضعف نظریات در تبیین انقلاب‌ها آشکار شد. این امر موجب تحول و چرخش در زمینه‌ مطالعات انقلاب‌های جدید گشت. از حمله نظریات مهم در زمینه تبیین انقلاب، می‌توان به نظریه بسیح منابع چارلز تیلی اشاره کرد، که از مهمترین نظریه‌های ساختاری انقلاب است. ون بسیج منابع مدعیان جدید قدرت در جامعه می‌داند. این مسئله در انقلاب‌های تونس و لیبی به خوبی مشهود است. هدف این مقاله بررسی زمینه‌های انقلاب در کشورهای تونس و لیبی، با استفاده از الگوی بسیج منابع است. همچنین یافتن پاسخی برای این پرسش؛ که انقلاب‌های تونس و لیبی تا چه میزان با نظریه مذکور هماهنگی دارد؟ یافته‌ها نشان می‌دهد، این انقلاب‌ها به میزان قابل توجهی از الگوی تیلی تبعیت می‌کنند. انقلاب تونس و لیبی در مرحله بسیج منابع، تابع الگوی مورد نظر تیلی هستند، و در وضعیت انقلابی با بسیج منابع به هدف خود که همان سرنگونی نظام حاکم بود، رسیدند. این پژوهش با روش توصیفی تحلیلی و بر پایه گزارش‌های روزنامه‌ها و کتب نوشته شده است.

https://interpolitics.guilan.ac.ir/article_3909_089246d0510ab85e9a4dec91c71f44b5.pdf

دانشگاه گیلان (با مشارکت انجمن ایرانی روابط بین الملل) سیاست جهانی 2383-0123 8 4 2020 01 21 Analysis of the possibility or refusal of a comprehensive strategic partnership in Iran-China relations تحلیل امکان یا امتناع شکل گیری مشارکت راهبردی فراگیر در روابط ایران و چین 93 120 3904 10.22124/wp.2020.12473.2074 FA احمد جانسیز دانشگاه گیلان سعید پیرمحمدی دانشگاه گیلان Journal Article 2019 03 05 Abstract The main objective of this article reviews the possibility of or refusal to the formation of strategic partnership relations between the Islamic Republic of Iran and Republic of China through relying on cultural and identity foundations of the two countries. Relations between Iran and China have faced with a lot of ups and downs in the period after the Islamic revolution, and this, in turn, has cast serious doubt on the possibility of the formation of the strategic relations between the two sides. However, founding the pattern of strategic partnership is considered as the beginning of a new chapter of strategic relations between Tehran and Beijing. Understanding the relations between the Islamic Republic of Iran and China within the aforementioned framework requires knowing the attitudes and viewpoints of the elites of two countries from themselves, each other and intervening actors. In this connection, the present study utilizes the structural theory to test the hypothesis that cultural and identity factors can have a determining role in jeopardizing their strategic relations as it does in forming strategic cooperation pattern in their relations. Research methodology in this study is causative and the method of data collection is also based on a library method done through referring to books, articles, Internet, etc. چکیده روابط ایران و چین در دوره بعد از انقلاب اسلامی با فراز و نشیب های زیادی توأم بوده و همین موضوع، امکان شکل گیری روابط استراتژیک میان دو طرف را با تردیدهای جدی مواجه ساخته است. با این وجود، پی ریزی مشارکت راهبردی فراگیر را می توان به منزلة آغاز فصل جدیدی از مناسبات استراتژیک تهران و بیجینگ تلقی کرد. پرسش اصلی پژوهش حاضر، امکان یا امتناع شکل-گیری توافق همکاری استراتژیک فراگیر در روابط ایران و چین با تکیه بر بنیان های فرهنگی و هویتی دو کشور می باشد. درک روابط ج.ا.ایران و چین در چارچوب یادشده، مستلزم شناخت نگرش ها و تصورات نخبگان دو کشور از خود، دیگری و بازیگران مداخله گر می باشد. در همین ارتباط، پژوهش حاضر با بهره گیری از مفروضه های نظریه سازه انگاری درصدد به آزمون کشیدن این فرضیه است که عوامل فرهنگی و هویتی به همان اندازه که زمینه ساز شکل گیری مشارکت راهبردی فراگیر در روابط دو کشور می باشند، به میزان مشابهی نقشی تعیین کننده در تحدید همکاری های استراتژیک دو طرف دارند. روش تحقیق در این پژوهش، روش علی می باشد و شیوه گردآوری اطلاعات نیز براساس روش کتابخانه ای قرار دارد که با مراجعه به کتاب ها، مقالات، اینترنت و... فیش برداری و تنظیم شده است.

https://interpolitics.guilan.ac.ir/article_3904_e17bc57e08e0a81fe5dcec7ca1b91c07.pdf

دانشگاه گیلان (با مشارکت انجمن ایرانی روابط بین الملل) سیاست جهانی 2383-0123 8 4 2020 01 21 America and the Challenge of Afghanistan: From "Limited War" to "Principled Realism" (2001-2019) امریکا و چالش افغانستان؛ از «نبرد حداقلی» به سوی «واقعگرائی اصولی» (2019-2001) 121 150 3911 10.22124/wp.2020.15719.2421 FA اصغر کیوان حسینی گروه روابط بین الملل، دانشکده حقوق و علوم سیاسی . دانشگاه علامه طباطبائی. تهران . ایران اسدالله حبیب زاده دانشجوی دکترای روابط بین الملل دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه علامه طباطبایی تهران Journal Article 2020 02 13 The 9/11 incident, along with all the implications for the US security strategy, tested the scope of US commitment to South Asia, and in particular to Afghanistan. The military invasion to this country in the first weeks after the 9/11 incident gradually outlined a broad agenda for mobilizing hard and soft resources for US leaders and each one of these leaders followed a specific behavioral pattern, based on Afghanistan's peripheral and domestic conditions, US domestic conditions and their own individual belief systems. The main question of this article is: What are the similarities and differences of US foreign policy with regard to Afghanistan during the Bush, Obama, and Trump presidencies? In response to this question, the hypothesis is: US foreign policy on Afghanistan between 2001 and 2019 was focused on counterterrorism and the relative maintenance and strengthening of the central government. However, in the Bush era, an extra-regional approach (Iraq-Afghanistan-based), in the years of Obama's leadership, the intra-regional approach (Afghanistan -Pakistan) and the in the Trump era a principled realism approach was followed. The Method of Research is Comprative Study. واقعه‌ی یازدهم سپتامبر، در کنار تمامی آثار و پی‌آمدهایی که برای استراتژی امنیتی امریکا به همراه داشت، دامنه‌ی تعهدات این دولت نسبت به جنوب آسیا و به ویژه افغانستان را به آزمون کشید. تهاجم نظامی به این سرزمین در اولین هفته‌های‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ پس از واقعه‌ی یاد شده ، به تدریج دستور‌کار گسترده ای را بر محور بسیج منابع سخت و نرم ، در برابر رهبر‌ان این دولت ترسیم کرد ؛ و هر یک از این رهبران نیز به فراخور برداشت از شرایط پیرامونی و درونی افغانستان ، چگونگی تأثیر‌پذیری از شرایط داخلی امریکا و باور‌های فردی ، الگوی رفتاری مشخصی را در پیش گرفت. پرسش اصلی این نوشتار عبارتست از اینکه : وجوه تشابه و تفاوت سیاست خارجی امریکا در مورد افغانستان در دوره‌های رهبری بوش ، اوباما و ترامپ کدامند؟ در پاسخ به سؤال یاد شده ، فرضیه‌ی مورد نظر چنین است : سیاست خارجی ایالات متحده در مورد افغانستان در حدفاصل سال‌های 2001 تا 2019 بر محور مقابله با تروریسم و حفظ و تقویت نسبی دولت مرکزی ساماندهی شده بود، اما در دوره‌ی بوش رویکرد برون منطقه ای (بر محور عراق – افغانستان)، در سال های رهبری اوباما نگرش درون منطقه ای ( بر محور آف – پاک) و در دوره‌ی ترامپ نوعی واقعگرائی اصولی در دستورکار قرار داشت. روش پژوهش " مقایسه‌ای " می‌باشد.

https://interpolitics.guilan.ac.ir/article_3911_ee89243db1cbe1a13ed26d16ec0a9dbc.pdf

دانشگاه گیلان (با مشارکت انجمن ایرانی روابط بین الملل) سیاست جهانی 2383-0123 8 4 2020 01 21 US Foreign Policy towards Latin America: Trump Administration سیاست خارجی ایالات متحده در آمریکای لاتین: دوره دونالد ترامپ 151 184 3912 10.22124/wp.2020.14821.2331 FA هادی اعلمی فریمان دانشجوی آمریکای شمالی مطالعات منطقه ای سیروس فیضی گروه مطالعات منطقه ای Journal Article 2019 10 24 Abstract The current essay is about to study Trump's foreign policy as republican's representative toward Latin America. One of the necessities to study this essay is that so far there is not much Persian version available and regional studies requires proper understanding in order to know diplomacy's procedure in this region. So that it could be relatively settled. The method used in research relies more on establishing causes and factors of formation and the process of united states diplomacy in southern hemisphere Thus, the study seeks to answer the question as to which elements and components of Donald Trump's foreign policy behavior after Obama's treatment of a soft nature have now become a hard and challenging one. The main hypothesis of the study is as follows: "US foreign policy in Donald Trump's administration of Latin America has been based on vicious behavior against the Republican anti-hemispherical approach" With his first American approach and nationalist logic in his foreign policy toward the world and later in Latin America, Trump adopted a different line of policy than Latin America. It deeply influenced the political and economic structures of the region and created different foreign policy processes. Much of the change has been a consequence of Donald Trump's individual decisions in opposition to the actions and foreign policy of former President Barack Obama, which has been directly and publicly proclaimed as trivial. These changes have spread nationalist sentiment and racist currents throughout the world that have affected Latin American nations as well. هدف مقاله جاری پژوهش در عملکرد سیاست خارجی دولت دونالد ترامپ در ایالات‌متحده به‌عنوان نماینده جمهوری‌خواهان در آمریکای لاتین است. یکی از ضرورت‌های مطالعه این است که تاکنون به زبان فارسی کمتر به موضوع پرداخته‌شده است و در مطالعات منطقه‌ای نیازمند ادراک مناسبی برای شناخت روند سیاست‌گذاری در این منطقه هستیم؛ بنابراین پژوهش درمجموع در پی پاسخ دادن به این سؤال است که بر اساس کدام عناصر و مؤلفه‌ها، رفتار سیاست خارجی دولت دونالد ترامپ پس از رفتار اوباما با ماهیتی نرم، اکنون ماهیتی سخت و ستیزه‌جویانه یافته است. فرضیه اصلی پژوهش به شرح زیر است: سیاست خارجی ایالات‌متحده در دولت دونالد ترامپ نسبت به آمریکای لاتین به‌تبع رویکرد ضد نیمکره‌گرایان جمهوری‌خواه، مبتنی بر رفتار سخت و ستیزه‌جویانه بوده است.ترامپ با رهیافت اول آمریکا و سیاست‌گذاری‌های با منطق ملی‌گرایانه در سیاست خارجی خود در قبال جهان و به‌تبع آن در آمریکای لاتین خط‌مشی متفاوتی در اعمال سیاست‌ها نسبت به آمریکای لاتین اتخاذ کرد که تأثیر عمیقی بر ساختارهای سیاسی و اقتصادی منطقه گذاشت و فرایندهای سیاست خارجی متفاوتی را ایجاد کرد. بخش عمده‌ای از تغییرات اعمالی، تابعی از تصمیم‌گیری‌های فردی دونالد ترامپ در مخالفت با اقدامات و سیاست‌گذاری خارجی رئیس‌جمهور پیشین باراک اوباما بوده است که مستقیم و علنی به‌عنوان دستاوردهای ناچیز و بی‌اهمیت اعلام‌شده است. بخش عمده‌ای از این تغییرات، موجب گسترش احساسات ملی‌گرایانه در سایر نقاط جهان و ایجاد جریانات نژادپرستانه‌ای شده است که ملت‌های آمریکای لاتین را نیز متأثر ساخته است.

https://interpolitics.guilan.ac.ir/article_3912_b053b495738abc70e18e8505f579428e.pdf

دانشگاه گیلان (با مشارکت انجمن ایرانی روابط بین الملل) سیاست جهانی 2383-0123 8 4 2020 01 21 Fundamental Dynamic of China's Rise In the Power Cycle And the Challenge of Systemic Stability دینامیک بنیادی صعود چین در سیکل قدرت و چالش ثبات سیستمیک 185 220 3913 10.22124/wp.2020.15287.2385 FA عبدالحمید قلی زاده دانشجوی دکترا- دانشگاه شهید بهشتی تهران، ایران محمد باقر حشمت زاده استاد، دانشکده علوم اقتصادی و سیاسی، دانشگاه شهید بهشتی،تهران،ایران Journal Article 2020 01 04 The economic growth of Asia Pacific region since the late years of twentieth century, has led to a shift in distribution of geostrategic power in the world, and in economic dynamics from the Atlantic to the Pacific Ocean. In the meantime, the rise of China and its increasing power in various areas has become one of the most important phenomena of international politics in recent decades, and has created various debates on its effects on the post-Cold War international order. One of the theoretical approaches that seems to provide a good understanding of this topic is power cycle theory. In the framework of this approach, the question is now how can the future trend of China's rise in the power cycle and its consequences on international order and stability be evaluated? The research hypothesis is that China's growth rate in relative power, as it enters the first inflection point in the power cycle, will soon experience a declining trend in the face of systemic constraints, and by creating a huge shock to its expectations for future security and role, it will potentially challenge the existing world order. Emphasizing the importance of the bilateral relations between China and US in terms of the scope of its effects on international system, this paper will investigate the indicators, and challenges of China's uprising in different domains as well as the factors affecting the stability of the international order, and its future prospects. رشد چشمگیر اقتصادی منطقه آسیاپاسیفیک از سال های پایانی قرن بیستم، به دگرگونی تدریجی در توزیع قدرت ژئواستراتژیکی در جهان و تغییر در مرکز ثقل قدرت و دینامیسم اقتصادی از حوزه اقیانوس اطلس به حوزه اقیانوس آرام منجرشده است. در این میان خیزش چین و ارتقاء قدرت روزافزون این کشور به یکی ازمهمترین پدیده های سیاست بین الملل طی دهه های اخیرتبدیل شده و تحلیل های مختلفی را درخصوص آثاروپیامدهای آن بر دستورکار سیاست جهانی و نظم بین المللی دوره پس ازجنگ سرد برانگیخته است. یکی از رویکردهای نظری که به نظر می رسد دراین زمینه درک مناسبی از موضوع ارائه می دهد، نظریه سیکل قدرت می باشد. در چارچوب این رویکرد، پرسش اصلی پژوهش حاضر این است که روند آینده صعود چین در سیکل قدرت و پیامدهای آن برنظم و ثبات بین المللی چگونه قابل ارزیابی است؟ به عنوان پاسخی موقت فرضیه پژوهش این است که نرخ رشدقدرت نسبی این کشور، با ورود آن به اولین نقطه عطف بر سیکل قدرت،به ناگزیر روندی کاهشی را درآینده نزدیک تجربه خواهدکرد و با ایجاد شوک عظیم درانتظارات آن برای امنیت و نقش آینده، به طوربالقوه چالش هایی برای نظم موجود جهانی به دنبال خواهدداشت. نوشتار حاضر با تاکید بر اهمیت روابط دوسویه چین و آمریکا ازحیث دامنه تاثیرات آن برفرایندهای کلان نظام بین الملل، با رویکرد توصیفی-تبیینی به بررسی شاخص ها و چالش های ارتقاء قدرت چین در حوزه های مختلف خواهدپرداخت و مولفه های تاثیرگذار بر عرصه سیاست جهانی و چشم انداز آتی را موردبحث قرارخواهدداد.

https://interpolitics.guilan.ac.ir/article_3913_6a2c2afa7cf5fddd4e62affbeab18161.pdf

دانشگاه گیلان (با مشارکت انجمن ایرانی روابط بین الملل) سیاست جهانی 2383-0123 8 4 2020 01 21 Using the strategic security model to analyze Saudi threats against the Islamic Republic of Iran پردازش الگوی امنیت راهبردی در تحلیل تهدیدات عربستان سعودی علیه جمهوری اسلامی ایران 221 266 3963 10.22124/wp.2020.13053.2140 FA محمد داوند دانشجوی دکتری دانشگاه تربیت مدرس محسن اسلامی گروه روابط بین الملل دانشکده علوم انسانی دانشگاه تربیت مدرس- تهران- ایران محمد حسین جمشیدی عضو هیات علمی / دانشگاه تربیت مدرس Journal Article 2019 04 22 After the Islamic Revolution, the relations between the two countries of Saudi Arabia and the Islamic Republic of Iran were full of "hostility", "tension", "conflict" and "great threat". So far, there have been many studies in this regard, but they have not investigated Saudi threats against Iran in a systematic manner and based on theoretical studies. The author believes that the implementation of a specific theory to analyze the threats of Saudi Arabia is not effective, and in this regard considers the strategic security model rooted in some Western and nonwestern theories of international relations. So the question is how can Saudi Arabia's threats against Iran be analyzed based on strategic security model? the hypothesis of research is that strategic security model can examine the role of the international political system in analyzing Saudi threats against Iran with regard to the specific characteristics of the political and social environment of the two countries and suggests strategies to reduce them. Accordingly, the strategic security model assesses Saudi Arabia's lasting threats to Iran in four areas: regional, economic, cyber and cultural. This model analyzes the Neo-conservative system After the Islamic Revolution, the relations between the two countries of Saudi Arabia and the Islamic Republic of Iran were full of "hostility", "tension", "conflict" and "great threat". So far, there have been many studies in this regard, but they have not investigated Saudi threats against Iran in a systematic manner and based on theoretical studies. The author believes that the implementation of a specific theory to analyze the threats of Saudi Arabia is not effective, and in this regard considers the strategic security model rooted in some Western and nonwestern theories of international relations. So the question is how can Saudi Arabia's threats against Iran be analyzed based on strategic security model? the hypothesis of research is that strategic security model can examine the role of the international political system in analyzing Saudi threats against Iran with regard to the specific characteristics of the political and social environment of the two countries and suggests strategies to reduce them. Accordingly, the strategic security model assesses Saudi Arabia's lasting threats to Iran in four areas: regional, economic, cyber and cultural. This model analyzes the Neo-conservative system

https://interpolitics.guilan.ac.ir/article_3963_c4fda120a2b10af7f4b069e3d3ca65a7.pdf

دانشگاه گیلان (با مشارکت انجمن ایرانی روابط بین الملل) سیاست جهانی 2383-0123 8 4 2020 01 21 . بایسته های حکمرانی و ایماژ های سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران در عرصه بین الملل 267 300 3972 10.22124/wp.2020.3972 FA رضا سیمبر استاد گروه علوم سیاسی دانشگاه گیلان آزیتا ملکی کارشناسی ارشد حقوق Journal Article 2020 03 28 . مقاله حاضر کنکاشی است در این موضوع که چرا موفقیت سیاست خارجی به طراحی و اجرای یک حکمرانی خوب در عرصه ملی نیازمند است. به عبارت دیگر، ایده نوشتار حاضر این است که موفقیت سیاست خارجی هر کشوری و تصویر ارایه شده از آن و پایایی این موفقیت به طور نسبی نیازمند بایسته های داخلی حکمرانی آن می باشد. هرگز یک کشور توسعه نیافته و پر از چالش های اقتصادی و اجتماعی نمی تواند که در عرصه سیاست خارجی و اعمال قدرت نرم خود به شکل مستمر و پایایی موفق باشد. هر کشوری که می خواهد ایماژ خوبی را در روابط بین الملل از خود ارایه نماید، باید که به تقویت توانمندی های اقتصادی و رفع نابرابری های ناموجه در کشور و تقویت طبقه متوسط در آن سخت بکوشد. به دیگر سخن، ایده مقاله حاضر این است که این توانمندی های داخلی یک کشور است که به سیاست خارجی و دیپلماسی عمومی آن توان بیشتری را ارایه می کند و بر قدرت نرم و تاثیر گذاری آن می افزاید. در این نوشتار که با شیوه توصیفی، تحلیلی و تجویزی تهیه شده است، ضمن ارزیابی از وضعیت موجود، و در چارچوبه نظریه گفتمان انقلاب اسلامی، به بایسته های ملی سیاست خارجی جمهوری اسلامی با تاکید بر حکمرانی خوب در زمینه تامین عدالت اجتماعی پرداخته می شود. یافته های مقاله حاکی از آن است که شرایط داخلی اقتصادی کشور، وجود نابرابری های ناموجه، ناکامی های اقتصاد تولید محور و اشتغال محور، وجود فساد و عدم شفافیت و پاسخگویی در نظام اقتصادی، رانت های صنعتی، معادن، مالی و بانکی، از عمده ترین موانع و چالش های موجود در حکمرانی است که ارتقا و تحکیم موفقیت های ایران در سیاست خارجی را نیز با مشکل مواجه می کند. اگر وضعیت فعلی تصحیح و بازسازی نشود، این امکان افزایش می یابد که دستآوردهای سیاست خارجی ایران در زمینه استقلال گرایی و اقتدار منطقه ای با چالش های بزرگی مواجه شود. ضمن این که خاطر نشان می شود، نظام حکمرانی بد می تواند اعتماد مردم را نشانه بگیرد، این در حالی است که اعتماد ملی ستون اصلی ثبات اجتماعی و کسب اقتدار و افزایش قدرت نرم برای کشور در جهت نیل به موفقیت در سیاست خارجی می باشد.

https://interpolitics.guilan.ac.ir/article_3972_575422a2b0da1d097f508fd3422c966b.pdf