دانشگاه گیلان (با مشارکت انجمن ایرانی روابط بین الملل)سیاست جهانی2383-01239420210219Compilation & validation of an optimal future model of security in international councilتدوین و اعتبارسنجی مدل مطلوب آینده امنیت در نظام بین الملل732460010.22124/wp.2021.18636.2729FAخادم علیتهذیبیگروه علوم سیاسی و روابط بین الملل، واحد بین الملل کیش، دانشگاه آزاد اسلامی، جزیره کیش، ایرانرضاسیمبراستاد گروه علوم سیاسی و روابط بین الملل دانشگاه گیلانحسنخداوردیگروه روابط بین الملل، حقوق و علوم سیاسی، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایرانJournal Article20210118The research is about compilation and validation the optimal future model of security in international council. From this perspective, the qualitative research strategic and analysis the contents have been used. The research's data were collected with using of semi standard interview with 15 experts of security field , elected with using of theoretical sampling method and with using from method of contents analysis and type of contents network , was analyzed and the conception model of network measurement was made. The findings of the quality research showed that the optimal future model of security in international council includes 7 comprehensive contents: <br />1- consideration to the security treaties of bioenvironmental issues, <br />2- consideration to World Independent Civil Society Mechanisms<br />3- consideration to constant development of societies in achievement to international peace and security<br />4- being necessary of presence of women in achievement to international security.<br />5- Development and coping with misuse from human rights mechanisms in international level.<br />6- Consideration to cultural convergence and coping with its inconvenience in international level.<br />7- Furthermore, for validation of the contents and the made model, two methods of validity assessment to communicative method and audit method and for reliability testing , two methods of reproducibility and transferability or generalizability have been used.پژوهش حاضر درصدد تدوین و اعتبارسنجی مدل مطلوب آینده امنیت در نظام بینالملل است. از این منظر از راهبرد پژوهش کیفی و از تحلیل مضمون بهره گرفته است. دادههای پژوهش با استفاده از مصاحبه نیمه استاندارد با 15 نفر از خبرگان حوزه امنیت که با استفاده از روش نمونهگیری نظری انتخاب شده بودند؛ گردآوری گردید و با استفاده از روش تحلیل مضمون و از نوع شبکه مضامین مورد تحلیل و مدل مفهومی اندازهگیری شبکهای برساخته شد. یافته های پژوهش کیفی نشان داد که مدل مطلوب آینده امنیت در نظام بینالملل شامل 7 مضمون فراگیر: 1- توجه به تهدیدات امنیتی مسائل زیست محیطی، 2- توجه به مکانیسمهای جامعه مدنی جهانی مستقل در امنیت بینالملل، 3- توجه به توسعه پایدار جوامع در دستیابی به امنیت و صلح بینالملل، 4- ضروری بودن حضور زنان در دستیابی به امنیت بینالملل، 5- توسعه و مقابله با سوء استفاده از مکانیسمهای حقوق بشر در سطح بینالملل، 6- توجه به امنیت پایدار در سطح بینالملل، 7- توجه به همگرایی فرهنگی و مقابله با آسیبهای آن در سطح بینالملل میباشد. علاوه بر آن، جهت اعتبارسنجی مضامین و مدل برساخته شده، از دو روش ارزیابی اعتبار به شیوه ارتباطی و نیز روش ممیزی و به منظور پایایی سنجی از دو روش قابلیت تکرارپذیری و نیز قابلیت انتقال یا تعمیمپذیری استفاده شده است.https://interpolitics.guilan.ac.ir/article_4600_eab5cd5ef5705a4a85c0e0757fd68cec.pdfدانشگاه گیلان (با مشارکت انجمن ایرانی روابط بین الملل)سیاست جهانی2383-01239420210219Political Theory in IR: Marginal but Inevitableنظریه سیاسی و روابط بینالملل: در حاشیه اما گریزناپذیر3368454410.22124/wp.2020.18041.2658FAحمیرامشیرزادهدانشگاه تهرانJournal Article20201028International relations as any domain of socio-political interactions faces with issues such just and unjust, moral and immoral, right and wrong, i.e., issues traditionally discussed in political theory. This article aims to examine the relationship between International Relations and political theory in its various aspects. The main concern here is to show how the two are tied together. It is argued that the connection is through three main ways: political theory is a source of inspiration and /or legitimization for theoretical claims of various IR theories; the presence of normative concerns usually associated with political theory in even the “positivist” or “scientific” theories of international relations; and finally the existence of international political theories with clear normative aspects especially as it has been reflected in communitarian/ cosmopolitan debate particularly between and among realists and liberals. This clearly shows the ever presence and inevitability of political theoretical notions and discussion for the theory of international relations.روابط بینالملل صحنهای از روابط و تعاملات اجتماعی و سیاسی است که در آن ناگزیر مسائلی چون عدالت و بیعدالتی، اخلاقی و غیراخلاقی، درست و نادرست مطرح میشود یعنی موضوعاتی که سنتاً در حوزه نظریه سیاسی مورد بحث قرار میگیرند. هدف این مقاله بررسی رابطه رشته روابط بینالملل با نظریه سیاسی در ابعاد مختلف آن است. سئوال اصلی که در اینجا به دنبال پاسخ به آن هستیم این است که چگونه نظریه سیاسی و نظریه روابط بینالملل در پیوند قرار میگیرند؟ مقاله نشان خواهد داد که این پیوند از چند طریق صورت میگیرد: الهامبخشی و/یا مشروعیتبخشی نظریه سیاسی برای نظریههای بینالملل، ورود بحثهای هنجاری نظریه سیاسی به نظریههای علمگرا و اثباتگرای روابط بینالملل و سرانجام ارائه نظریههای صراحتاً هنجاری روابط بینالملل و امکان تلقی از بخشی از نظریههای متعلق به جریان اصلی روابط بینالملل به عنوان نظریه سیاسی بینالمللی که به ویژه در مناظره میان اجتماعمحوران و جهانوطنانگاران و در درون و میان واقعگرایان و لیبرالها تجلی مییابد. این بررسی نشان میدهد که نظریه سیاسی همیشه در رشته روابط بینالملل حضور داشته و حتی در نظریههایی که دعوی علمگرایی و پرهیز از ابعاد هنجاری در نظریهپردازی را دارند نیز ناگزیر جای پایی دارد. این امر حاکی از پایداری و اجتناب ناپذیری مباحث مرتبط با نظریه سیاسی در نظریه روابط بین الملل است.https://interpolitics.guilan.ac.ir/article_4544_b30d31598786a3f9a56f35cf92d8cb4a.pdfدانشگاه گیلان (با مشارکت انجمن ایرانی روابط بین الملل)سیاست جهانی2383-01239420210219The commitment of development to the international socialization of foreign policy and
(Case Study: Iran)التزام توسعه به جامعهپذیری بینالمللیِ سیاست خارجی : نمونه کاوی ایران69100455410.22124/wp.2021.17883.2676FAناصریوسف زهیعلوم سیاسی (گرایش مسائل ایران)، گروه علوم سیاسی، دانشکده علوم اداری و اقتصادی، دانشگاه فردوسی مشهدJournal Article20201114The first channel of international socialization is "foreign policy". The agents of foreign policy by presenting international norms in domestic assemblies with the aim of internalizing them are leading their governments towards "socialization". State socialization is one of the transnational tools for the development of countries, but sometimes foreign policymakers take a non-social approach. The most important consequence of socialization, especially for developing countries, is the acceleration of the development process. One of the structural causes of the socialization of states is "foreign policy"; because the structure of foreign policy defines a set of guidelines, principles, and epistemological rules for foreign policymakers which can be a factor or an obstacle to international socialization. The idea of linking international socialization and development with a focus on foreign policy, which will be a new window into development studies, is discussed in this article with a case study of Iran. "What does the structure of the foreign policy of Iran have a relation with international socialization?" is Our main question. According to our explanation, Iran's foreign policy has three atmospheres: religious atmosphere (anti-domination, invitation and supporting of Muslims, unit Ommat); revolutionary atmosphere (anti-westernism, anti-Americanism, the export of revolution and change of international system); modern atmosphere (non-interference, peaceful coexistence, membership in international organizations and adherence to international law). These atmospheres respectively have created three different types of socialization: international religious socialization (post-development); revolutionary international socialization (anti-development); institutional international socialization (development-oriented). Therefore, Iran's first goal in the international system is often "socializing" rather than "socialization."نخستین مجرایِ جامعهپذیری بینالمللی «سیاست خارجی» است. متولیان سیاست خارجی از طریق عرضه هنجارهای بینالمللی در مجامع داخلی و با هدف درونیسازی آنها دولت متبوعشان را بهسوی «اجتماعیشدن» سوق میدهند. مهمترین نتیجهِ جامعهپذیری بینالمللی تسریع فرایند توسعه است. از علل ساختاریِ اجتماعیشدن یا غیراجتماعیشدنِ دولتها «سیاست خارجی» است؛ زیرا ساخت سیاست خارجی مجموعهای از بایدونبایدها، اصول و قواعدِ معرفتی برای کارگزاران پیرامون نظام بینالملل تعریف میکند که این گزارهها میتوانند عامل یا مانع پرورشِ اجتماعی دولت باشند. ایده پیوند جامعهپذیری بینالمللی و توسعه با محوریت سیاست خارجی که روزنهای جدید در مطالعات توسعه است، در مقاله پیشرو با مطالعه موردیِ ایران به بحث گذاشته میشود. اینکه «ساخت سیاست خارجی ج.ا.ایران چه نسبتی با جامعهپذیری بینالمللی و توسعه دارد؟» پرسش اصلی ماست. در این راستا از نظریه سازهانگاری و روش تفهمی استفاده شده است. سیاست خارجی ایران در تبیین معرفتشناختی ما دارای سه ساحَت است: ساحَت مذهبی (نفی سلطه، دعوت، حمایت از مسلمانان و امت واحده)؛ ساحَت انقلابی (غربستیزی، آمریکاستیزی، صدور انقلاب و تغییر نظام بینالملل)؛ ساحَت مدرن (عدم مداخله، همزیستی مسالمتآمیز، عضویت در سازمانهای بینالمللی و پایبندی به حقوق بینالملل). ساحتهایِ اجتماعی مذکور بهترتیب سه گونه جامعهپذیریِ توسعه آفریدهاند: «جامعهپذیری بینالمللیِ مذهبی» (فراتوسعهگرا)؛ «جامعهپذیری بینالمللیِ انقلابی» (ضدتوسعه)؛ «جامعهپذیری بینالمللیِ ابزاری» (توسعهگرا). در این سالها ساختارهای انقلابی و مذهبی بر ساختار مدرنِ سیاست خارجی ایران غلبه یافتهاند؛ بگونهایکه هدف ایران غالباً «جامعهپذیرکردنِ» کشورها براساس اسلامگراییِ شیعه و انقلابیگریِ ایرانی است تا «جامعهپذیرشدن». نتیجه ساختار انقلابی-مذهبیِ سیاست خارجی دشواری توسعه ایران به علت اِعمال محدودیتهای اقتصادی و سیاسیِ جامعه بینالملل است.https://interpolitics.guilan.ac.ir/article_4554_c7e4f6c951361725bb8b9b1e87e4da8a.pdfدانشگاه گیلان (با مشارکت انجمن ایرانی روابط بین الملل)سیاست جهانی2383-01239420210219The Iranian and Russian Foreign Policy Equation in the Caspian Energy Puzzleمعادله سیاست خارجی ایران و روسیه در معمای انرژی خزر101134454510.22124/wp.2020.15483.2401FAعلی اکبرجعفریمازندران، بابلسر، خ شهید بهشتی، دانشگاه مازندران، دانشکده حقوق و علوم سیاسی.ماریملکیفارغ التحصیل، کارشناسی ارشد روابط بین المللJournal Article20200118In the Permanent global politics of the 21st century, the role of energy has been of strategic importance. The use of energy and transfer is as a strategic advantage to a coastal country. Accordingly, the Islamic Republic of Iran and Russia, as the Caspian coastal states, are central players in the region's energy policy. Russia, as a state that claims to dominate the resources of the countries separated from Russia, and Iran, as the best route for energy transfer that makes credible claims in this area, are at odds with each other in foreign policy. The central question of this study is what is the quality of Iran-Russia regional and trans-regional policy approach to the Caspian energy issue? On this basis, the research hypothesis is that although Iran and Russia are in agreement on preventing the penetration of transnational powers, especially the United States, they are competitors in how to exploit, control and export Caspian energy resources. The findings and research findings also prove that the Iranian-Russian foreign policy approach to the Caspian energy field is not sufficiently consistent. Therefore, in this study, Iran's and Russia's goals in the field of energy, monopoly policy, regional and trans-regional energy market entry, counterterrorism, intervention and presence of foreign powers in the pattern of friendship and hostility between the two countries are variables that are Analytical-explanatory is examined on the basis of the theory of neorealism.در سیاست جهانی دائماً متحول شونده قرن 21 نقش انرژی از اهمیت استراتژیک برخوردار بوده است. استفاده از منابع انرژی و گرینش بهترین مسیر انتقال آن یک امتیاز استراتژیک برای کشورهای ساحلی بهحساب میآید. بر همین اساس، جمهوری اسلامی ایران و روسیه به عنوان دولتهای ساحلی دریای خزر دارای کارویژه متفاوت در دریای خزر به حساب میآیند. روسیه به عنوان کشور مدعی که تسلط بر منابع کشورهای جداشده از روسیه را دنبال میکند و ایران به عنوان بهترین مسیر انتقال انرژی که در این عرصه ادعاهای قابل اثباتی را مطرح می کند، در سیاست خارجی گاه در کنار هم و گاه در تقابل یکدیگر قرار میگیرند. با توجه به سؤال پژوهش حاضر در مورد کیفیت رویکرد منطقهای و فرامنطقهای ایران و روسیه و دولتهای تأثیرگذار بر منابع انرژی دریای خزر، فرضیه پژوهش این است که گرچه ایران و روسیه در زمینه جلوگیری از نفوذ قدرتهای فرامنطقهای به ویژه آمریکا همسویی دارند اما در چگونگی بهرهبرداری، کنترل و صدور منابع انرژی دریای خزر به عنوان رقیب یکدیگر محسوب میشوند و یافتههای پژوهش نیز این مسئله را مورد اثبات قرار میدهد که رویکرد سیاست خارجی ایران و روسیه در حوزه انرژی دریای خزر از همسانی کافی برخوردار نیست. بنابراین، اهداف ایران و روسیه در حوزه انرژی، سیاست انحصارطلبی، ورود به بازار انرژی منطقهای و فرامنطقهای، مبارزه با تروریسم، مداخلهگرایی و حضور قدرتهای خارجی در الگوی دوستی و دشمنی این دو کشور، متغیرهاییاند که به روش تحلیلی-تبیینی مورد بررسی قرار میگیرد.https://interpolitics.guilan.ac.ir/article_4545_3f4968f2f7d96eee2e25e1c2f479d82d.pdfدانشگاه گیلان (با مشارکت انجمن ایرانی روابط بین الملل)سیاست جهانی2383-01239420210219Libya in the post-Arab spring;
From revolution to insecurityلیبی در فضای پسابهارعربی؛ از انقلاب تا ناامنی135162456210.22124/wp.2021.16240.2460FAرشیدرکابیانهیات علمی دانشگاه ایت الله بروجردیمهردادعله پوردانشجوی کارشناسی ارشد دانشگاه گیلانJournal Article20200620Influenced by the so-called Arab Spring, which led to the ousting of authoritarian regimes in West Asia and North Africa from power, the Libyan people succeeded in overthrowing Muammar Gaddafi after four decades of rule, following protests and effective NATO intervention. And brought about profound changes in this revolutionary country. Leading research aimed at examining the developments and influential field actors in post-Gaddafi Libya has tried to answer the question of what factors affect the lack of security in the new Libyan political system by using the theoretical components of Third World security studies and a descriptive-analytical approach. Is? The hypothesis that can be put forward as a research finding is that the accumulation of obstacles and guys in post-revolutionary state-building has led to post-Gaddafi Libya as a disintegrated, fragmented and divergent society, which is in the spiral of conflict and degeneration. Is becoming a haven for modern terrorists, including ISIS; Relying on the element of religion and with the aim of gaining political power, the groups have not only been institutionalized to prevent the establishment of any democracy, but have also targeted the security of the region and even the international system on a larger scale.متأثر از تحولات موسوم به بهارعربی که منجر به سقوط سلسلهوارِ رژیمهای اقتدارگرایِ آسیایغربی و شمال افریقا از اریکۀ قدرت شد، ملت لیبی نیز با پیگیری حرکتهای اعتراضآمیز و دخالت مؤثر ناتو، موفق شد «معمرقذافی» را پس از چهار دهه حکومت، به وادی سقوط کشانده و موجبات تحولات ژرفی را در این کشور انقلابی فرآهم آورد. پژوهش پیشرو با هدف بررسی تحولات و کنشگرانِ میدانیِ مؤثر در لیبیِ پساقذافی کوشیده است تا با تأسی از مؤلفههای تئوریکِ مطالعات امنیتی جهان سوم و با رویکردی توصیفی ـ تحلیلی به این پرسش پاسخ دهد که فقدان امنیت در سامان سیاسیِ نوینِ لیبی متأثر از چه عواملی میباشد؟ فرضیۀ قابل طرح بهعنوان یافتۀ پژوهش ناظر بر آن است که انباشت مؤلفههایِ مانع و پَسران در دولتسازی پس از انقلاب، موجب شده است تا لیبیِ پساقذافی بهعنوان جامعهای از هم گُسیخته، مُضمحل و واگرا، که در مارپیچِ تنازلی منازعه، ناامنی و فقر قرار دارد به بهشت تروریستهای مدرن از جمله داعش بدل شود؛ گروههایی که با تمسُک به عنصر دین و با هدف کسب قدرت سیاسی، نهتنها در داخل مانع ایجاد هرگونه مردمسالاری نهادمند شدهاند، بلکه در سطحی گستردهتر امنیت منطقه و حتی نظام بینالملل را آماج حملات تروریستی خود قرار دادهاند.https://interpolitics.guilan.ac.ir/article_4562_39ff43ee7aff23665b2969599882d3d3.pdfدانشگاه گیلان (با مشارکت انجمن ایرانی روابط بین الملل)سیاست جهانی2383-01239420210219The Relation between Reason and Religious Law in the Avicenna's Wisdom and Aquinas' Philosophy and its impact on the Relation of Religion and Politicsنسبت عقل و شرع در حکمت سینوی و فلسفة آکوئینی و پیامدهای آن برای رابطة دین و سیاست163188458710.22124/wp.2021.17743.2620FAسید جوادموسویدانشجوی دکترای علوم سیاسی، گروه علوم سیاسی، دانشکده حقوق، الهیات و علوم سیاسی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایرانکمالپولادیاستادیار، گروه علوم سیاسی، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه آزاد اسلامی، چالوس، ایرانبابکعباسیاستادیار، گروه تخصص فلسفه، دانشکده حقوق، الهیات و علوم سیاسی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایراناحمدساعیدانشیار، گروه علوم سیاسی، دانشکده حقوق، الهیات و علوم سیاسی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایرانJournal Article20200929The major problem in the Islamic world has been always the relation between religious law and reason. Assuming Leo Strauss's theory about what he called 'Classical Political Philosophy,' with Aristotle's 'lack of politics' in the Islamic world and Plato's 'laws' in the Christianity at the middle ages, and with comparing the thoughts of Avicenna and Aquinas about this relation, this paper attempts to address 'Practical Wisdom' to light the relation between religion and politics and its results. The research question is: what is the relation between reason and religious law/revelation, and what is its impact on practical wisdom. The hypothesis is that Avicenna limited the reason to the theoretical wisdom as pursuing Happiness in the hereafter by dividing the wisdom to practical and theoretical, with the domination of Plato's understanding in practical wisdom, led to a situation in which politics follow the religion. On the contrary, by entering Aristotle's epistemology, Aquinas place reason and revelation in theoretical and practical wisdom, which complement each other, with a kind of coordination and independence; and in the realm of practical wisdom, the legislator's reason and god's law complete that. As a result, Aquinas's idea led to the separation of politics and religion.مسئلة اصلی درجهان اسلام همواره مسئلة نسبت «عقل و شرع» بوده است. برهمین اساس، دراین پژوهش با مفروض گرفتن نظریة لئو اشتراوس درباب آنچه «فلسفة قدما»، بافقدان «سیاست» ارسطو درجهان اسلام و متقابلا «قوانین» افلاطون درمسیحیت قرون وسطی، می نامد با مقایسة اندیشة ابن سینا و آکوئیناس درباب نسبت عقل و شرع/وحی، بحث را معطوف به حکمت عملی آنها خواهیم کرد تا روشن سازیم رابطة دین و سیاست چه وضعیتی پیدا می کند و چه نتایجی بر آن مترتب است. پرسش ما این است که در اندیشة ابن سینا و آکوئیناس عقل و شرع/وحی چه نسبتی دارند و تبعات آن درباب نسبت دین و سیاست درحوزة سیاسی چیست؟ فرضیة پژوهش این است که «ابن سینا با تقسیم فلسفه به دو شاخة عملی و نظری، با غالب شدن خوانش افلاطونی در حوزة سیاسی، عقل را محدود به حکمت نظری به عوان جستجوی سعادت اخروی کرد و شرع را به عنوان جستجوی سعادت دنیوی حاکم بر حوزة سیاست کرد. درنتیجه، ابن سینا نوعی هماهنگی در عین مفارقت میان عقل و شرع برقرار کرد و منجر به تابع قرار گرفتن سیاست نسبت به دین شد وبه تبع آن سیاست خارجی دولت هم تابعی از مفروضات دینی شد. در مقابل، آکوئیناس با وارد کردن معرفتشناسی ارسطویی، بحث عقل و وحی را در نوعی هماهنگی، در عین استقلال، در حکمت نظری و عملی قرار داد که مکمل یکدیگرند و در حوزة سیاست، عقل قانونگذار و قانون الهی مکمل آن در نظر گرفته شد.دنتیجه،اینایدةآکوئیناسمنجر به استقلال سیاست از دین شد ودرحوزة روابط خارجی نیز بازتاب یافت.»https://interpolitics.guilan.ac.ir/article_4587_92bfb62a8d9b98755e21396d9a5fcb03.pdfدانشگاه گیلان (با مشارکت انجمن ایرانی روابط بین الملل)سیاست جهانی2383-01239420210219Explaining Russia-Turkey Relations in the Syrian Crisis from the perspective of contingent realismتبیین روابط روسیه و ترکیه در بحران سوریه از چشم انداز رئالیسم مشروط189218463910.22124/wp.2021.17871.2636FAطاهرحیدرزادهدانشجوی دکترای روابط بین الملل، گروه روابط بین الملل، دانشکده علوم انسانی، واحد تهران شمال، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.رحمتحاجی مینهاستادیار روابط بینالملل، گروه ارتباطات و علوم اجتماعی، دانشکده علوم انسانی، واحد تهران شرق، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.نوذرشفیعیدانشیار گروه علوم سیاسی، دانشکده اقتصاد و علوم اداری، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران.Journal Article20201005The developments that began in the Middle East in 2011 had consequences. The protests against Assad caused crises and the emergence of the most violent terrorist groups, and took on an international dimension. A crisis that has shaken regional and supra-regional powers such as Turkey and Russia. Turkey entered the field because of its borders and the threats posed by terrorist groups, and Russia, in order to maintain its economic and military ties with Syria, and to avoid reducing its influence in the Middle East. Russia and Turkey previously had extensive cooperation, which was opposed by the Syrian crisis and the two countries' positions, culminating in the downing of a Russian fighter jet on the Syrian border and the severance of all ties with Turkey. But, once again, the two countries turned to cooperation. The purpose of this study is to explain the relations between Russia and Turkey in the Syrian crisis from the perspective of contingent realism. The main question is what theoretical model can be used to explain the relations between Russia and Turkey in the Syrian crisis? In response to the main question, the research hypothesis is based on the fact that Russia-Turkey relations are based on the transformation from the phase of tension and severance to cooperation and closeness of relations based on contingent realism based on prioritizing cooperation rather than competition in rival power relations. It can be explained for profit. The research method in this article is qualitative with an explanatory-descriptive approach.تحولاتی که در سال 2011 میلادی درخاورمیانه آغاز گردید پیامدهایی را برجای گذاشت. اعتراضات علیه اسد موجب ایجاد بحرانها و پیدایش خشنترین گروههای تروریستی گردید و ابعاد بینالمللی به خود گرفت. بحرانی که پای قدرتهای منطقهای و فرامنطقهای چون ترکیه و روسیه را به میان کشید. ترکیه به دلیل هم مرز بودن و تهدیدات ناشی از گروههای تروریستی و روسیه به دلیل حفظ پیوندهای اقتصادی و نظامی خود با سوریه، و جلوگیری از کاهش نفوذ خود درخاورمیانه وارد میدان شدند. روسیه و ترکیه پیش از این همکاریهای وسیعی داشتند که با وقوع بحران سوریه و مواضع دو کشور، در تقابل با یکدیگر قرارگرفتند و زمانی به اوج رسید که ترکیه جنگنده روسیه را در مرز سوریه سرنگون کرد و روسیه نیز تمامی روابط خود با ترکیه را قطع کرد اما، بار دیگر دو کشور به سمت همکاری گرویدند. هدف این پژوهش تبیین روابط روسیه و ترکیه در بحران سوریه از منظر رئالیسم مشروط میباشد. سوال اصلی نیز به این صورت است که روابط روسیه و ترکیه دربحران سوریه بر اساس چه الگوی نظری قابل تبیین است؟ که در پاسخ به سوال اصلی، فرضیه پژوهش بر این اساس است که روابط روسیه و ترکیه با توجه به تحول از فاز تنش و قطع روابط به همکاری و نزدیکی روابط بر اساس رئالیسم مشروط مبتنی بر اولویت دادن به همکاری به جای رقابت در روابط قدرتهای رقیب برای کسب منافع، قابل تبیین است. روش تحقیق دراین مقاله کیفی با رویکرد تبیینی-توصیفی است.https://interpolitics.guilan.ac.ir/article_4639_45f58cba577086a4579efb74a1abc120.pdfدانشگاه گیلان (با مشارکت انجمن ایرانی روابط بین الملل)سیاست جهانی2383-01239420210219Israeli Water Policy in the Eastern Mediterraneanسیاست آبی اسرائیل در مدیترانه شرقی219252468510.22124/wp.2021.17661.2796FAابوذررضائیدانشجوی دکترا روابط بین الملل دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه خوارزمی تهران.ارسلانقربانی شیخ نشیناستاد دانشگاه خوارزمی تهران0000-0002-4005-1684سیدعلیمنوریعضو هیئت علمی دانشگاه خوارزمی تهرانJournal Article20210322Abstract<br />The Political Nature of Water Resources in the Middle East and the Prediction that water will Replace Oil as a Source of conflict, is a Key Element in Ensuring stability and calm in the Region. High water Consumption according to the Population Growth Pattern of the Middle East and Government Tense Water Policies to control Border and ground Water, especially in the eastern Mediterranean, have made Water Management a Crises in the Region. Israel has Stolen Water from Border Rivers and underground Aquifers through a combination Policies Threatening and Encouragement peace with the Arabs, and it has made any Water contract Conditional on Israel’s Water supply and Considers control over the water Resources of Jordan, Yarmouk, Hesbani, Banias and all key Aquifers as a minimums Security Requirement. In addition, using water desalination Technology, it has taken steps to Solve its Water Shortage in Comparison with the Surrounding Environment. Explaining the Issue, the question the Article is, How has Israel Provided Water Security in Comparison with its Surroundings? The Results indicate that Israel Pursues and underground Development policy in the Golan Heights and the West Bank and taking advantage of the Desalination strategy along with Modifying the Consumption and cost Patterns, has ensured its Water security. The Authors of this article have explained it in an Explanatory way, Based on Library date and the comments of Political Officials.چکیده<br />ماهیت سیاسی منابع آب در خاورمیانه و پیشبینی اینکه آب جای نفت را به عنوان یک منبع منازعه بگیرد به عنصری تعیین کننده در تامین ثبات و آرامش منطقه به شمار میرود. مصرف زیاد آب با توجه به الگوی رشد جمعیتی خاورمیانه و سیاستهای پر تنش آبی دولتها برای سیطره بر آبهای مرزی و زیرزمینی بخصوص در مدیترانه شرقی، مدیریت آب را در آن منطقه بحرانزا کرده است. اسرائیل با ترکیبی از سیاست تهدید و ترغیب به صلح با اعراب به سرقت آب از رودخانههای مرزی و سفرههای زیرزمینی دست زده است و هرگونه قرارداد آبی را منوط به تامین آب اسرائیل دانسته است و کنترل بر منابع آبی رود اردن، یرموک، حصبانی، بانیاس و کلیه سفرههای آبی کلیدی را به عنوان حداقل نیاز امنیتی خود تلقی میکند. علاوه بر این با استفاده از تکنولوژی نمکزدایی آب به دنبال حل کمبود آب خود در مقایسه با محیط پیرامونی گام برداشته است. با تشریح مبحث سوال مقاله آن است که، اسرائیل چگونه به تامین امنیت آبی در قیاس با محیط پیرامونی خود دست زده است؟ نتایج حاکی از آن بوده که اسرائیل با سیاست توسعه سرزمینی مناطق جولان و کرانه باختری و بهرهگیری از راهبرد نمکزدایی به همراه اصلاح الگوی مصرف و هزینه به تامین امنیت آبی خود دست زده است. نویسندگان این مقاله با روش تبیینی بر اساس دادههای کتابخانهای و اظهارنظر مقامات سیاسی به تبیین آن پرداختهاند.https://interpolitics.guilan.ac.ir/article_4685_85b2d27b05d8e66cd22f8c43bd99b2dc.pdfدانشگاه گیلان (با مشارکت انجمن ایرانی روابط بین الملل)سیاست جهانی2383-01239420210219Indo-US relations after the collapse of the bipolarity of the Cold War eraروابط هند و آمریکا پس از فروپاشی دو قطبی عصر جنگ سرد252292463810.22124/wp.2021.4638FAقاسمرضاییدانشجوی دکتری تخصصی روابط بین الملل، دانشگاه آزاد اسلامی ،واحد اصفهان(خوراسگان)، اصفهان، ایران.علیآدمیدانشیار گروه روابط بین الملل، دانشگاه علامه طباطبایی ، تهران، ایرانسید جوادامام جمعه زادهدانشیارگروه روابط بین الملل، دانشگاه اصفهان ، اصفهان، ایرانJournal Article20210227After the collapse of the Soviet Union and the end of the Cold War, the bipolar system in the world collapsed and international relations changed. Following the collapse of the bipolar system, new powers emerged in various parts of the world that could challenge US presence and influence in their own regions. Despite the ups and downs of Indo-US relations during the Cold War, the current US-India relationship is very broad and in all cultural, economic and military dimensions. India's relationship with the United States (or India-US relationship) refers to the international relationship that exists between India and the United States. Although India was one of the pioneers and founding members of the Non-Aligned Movement in 1961, India developed a closer relationship with the Soviet Union during the Cold War. During that period, India's cooperation and strategic and military relations with Moscow, along with its socialist policies, negatively affected its relations with the United States. After the collapse of the Soviet Union, India began to examine its foreign policy in a unipolar world and to take steps to develop closer relations with the European Union and the United States. Today, India and the United States have extensive cultural, strategic, military, and economic ties. Today, India is trying to participate in international management by joining international and regional institutions, and by joining economic trends such as BRICS and strengthening SAARC, etc., it is trying to strengthen its position in the decision-making of the international system.<sup>1 </sup> بعد از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی و پایان جنگ سرد نظام دوقطبی درجهان فرو ریخت و روابط بین الملل دچار تغییر و دگرگونی گردید. به دنبال فروپاشی نظام دوقطبی، قدرتهای جدیدی در مناطق مختلف جهان سر بر آوردند که میتوانستند در مناطق خود حضور و نفوذ آمریکا را به چالش بکشند. علیرغم فراز و نشیبهای روابط هند و آمریکا در دوره جنگ سرد روابط فعلی آمریکا با هند بسیار گسترده و در تمام ابعاد فرهنگی، اقتصادی و نظامی است. روابط هند با ایالات متحده آمریکا (و یا روابط هند و آمریکا) اشاره به روابط بینالمللی است که بین هند و ایالات متحده آمریکا وجود دارد. علیرغم اینکه هند یکی از پیشگامان و اعضای مؤسس جنبش عدم تعهد در سال ۱۹۶۱، بود اما رابطه نزدیکتر هند با اتحاد جماهیر شوروی در طول جنگ سرد توسعه یافت. در طول آن دوره، همکاری هند و روابط استراتژیک و نظامی با مسکو و همراهی با سیاستهای سوسیالیستی تأثیر منفی بر روابط آن با ایالات متحده گذاشت. پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، هند شروع به بررسی سیاستهای خارجی خود در جهان تک قطبی و گام برای رسیدن به توسعه روابط نزدیکتر با اتحادیه اروپا و ایالات متحده نمود. امروز، هند و ایالات متحده روابط فرهنگی، استراتژیک، نظامی و اقتصادی گستردهای دارند. امروزه هند با پیوستن به نهادهای بین المللی و منطقهای تلاش میکند که در مدیریت بین الملل خود را سهیم کند و با پیوستن به روندهای اقتصادی چون بریکس و تقویت سازمان سارک و.. در تلاش است تا جایگاه خود را در تصمیم گیری نظام بین الملل تقویت کند. و از آنجایی که هند کشوری است که از نظر فرهنگی با جمهوری اسلامی ایران اشتراک دارد و میتواند در سیاست خارجی خود به عنوان همسایه شرقی به عنوان همسایه خوب بیا ن شود و با تکیه بر این اصل ایران میتواند با همکاریهای اقتصادی، فرهنگی با این کشور در راستای افزایش پیشرفت تلاش کند. سؤال اصلی مطرح شده در این رساله این است که ساختار نظام بینالملل بر روابط هند و آمریکا داشته است؟ فرضیه و پاسخ ارائه شده این است که الزامات هند برای رشد در نظام بین الملل، باعث افزایش تمایل هند به گسترش پیوندهایش با ایالات متحده آمریکا شده است.https://interpolitics.guilan.ac.ir/article_4638_bf1438ecc22c722422e257b3417b7367.pdfدانشگاه گیلان (با مشارکت انجمن ایرانی روابط بین الملل)سیاست جهانی2383-01239420210219Convergence factors of Iran and Russia in the political and security crisis of Syria
(2013-2016)عوامل همگرایی ایران و روسیه در بحران سیاسی امنیتی سوریه ( 2013-2016)293325796510.22124/wp.2024.28030.3374FAیاسرفرخ پارسادانشجوی دکتری،گروه روابط بین الملل،واحد شاهرود، دانشگاه آزاد اسلامی، شاهرود،ایرانمهدیجاودانی مقدماستادیار گروه روابط بین الملل ، واحد قم، دانشگاه آزاد اسلامی،قم ،ایرانJournal Article20240727The Syrian crisis is considered one of the most complex security crises of the last few decades. Considering its features, scope and consequences, this crisis has practically affected not only the Middle East region but also international relations. In the meantime, although from the beginning of the victory of the Islamic Revolution of Iran until now, Syria has always enjoyed a special and strategic position in the foreign policy of the Islamic Republic of Iran, and certainly the crisis in Syria has affected the interests and national security of the Islamic Republic of Iran from various dimensions, but the issue The new emergence during the Syrian crisis has been the strategic convergence of Iran and Russia in response to this crisis in such a way that, according to some experts and analysts, the level of relations between the two countries has improved from a temporary benefit-oriented cooperation to a strategic alliance.بحران سوریه از پیچیدهترین بحرانهای امنیتی چند دهه اخیر محسوب میشود. این بحران با توجه به ویژگیها، دامنه و پیامدهای آن، عملاً نه تنها منطقه خاورمیانه بلکه روابط بین الملل را نیز تحت تأثیر قرار داده است. در این میان، اگرچه از ابتدای پیروزی انقلاب اسلامی ایران تا کنون، همواره سوریه از جایگاه خاص و استراتژیکی در سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران برخوردار بوده و مسلماً بحران سوریه از ابعاد مختلف بر منافع و امنیت ملی جمهوری اسلامی ایران تأثیر گذاشته است، اما مساله نوظهور جدید در خلال بحران سوریه، همگرایی استراتژیک ایران و روسیه در قبال این بحران بوده است به گونهای که به اعتقاد برخی از کارشناسان و تحلیلگران، سطح روابط دو کشور را از همکاری منفعت محور موقت تا اتحاد استراتژیک ارتقا داده است. سئوال اصلیای که در صدد پاسخگویی به آن برآمدهایم این است که علل بنیادین همگرایی سیاست خارجی ایران و روسیه در بحران سوریه کدامند؟ و آیا این بحران به تحولی اساسی در روابط ایران و روسیه منجر خواهد شد؟ یافتههای پژوهش نشان میدهد که اگرچه تلاش برای حفظ توازن منطقهای، مقابله با گسترش و نفوذ غرب و حمایت از دولت اسد، مهمترین علل اساسیای بودهاند که زمینه همگرایی راهبردی ایران و روسیه در بحران سوریه را بوجود آوردهاند اما محدودیتها و چالشهای روابط ایران و روسیه همچنان مانع از همگرایی قوی تر دو کشور در بلند مدت خواهند شد. این پژوهش از نظر روشی توصیفی-تحلیلی و از نظر هدف کاربردی میباشد که در آن تلاش خواهد شد با استفاده از مقالات علمی و پژوهشی و دیگر منابع کتابخانهای به تحلیل و تبیین موضوع پیش رو پرداخته شود.https://interpolitics.guilan.ac.ir/article_7965_0e6bd3ad4ef747edd6312dfb316bfa3d.pdfدانشگاه گیلان (با مشارکت انجمن ایرانی روابط بین الملل)سیاست جهانی2383-01239420210219Deprivation of liberty according to Article 7 of the Statute of the International Criminal Court in the systematic or widespread framework of crimes against humanityمحرومیت از آزادی مطابق ماده 7 اساسنامه دیوان کیفری بین المللی در چارچوب سیستماتیک یا گسترده جنایت علیه بشریت327349805610.22124/wp.2024.28571.3411FAیاسربهشتی زادهدانشجوی دوره دکتری گروه حقوق، واحد کرمانشاه، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمانشاه، ایرانفریدآزادبختاستادیار گروه حقوق، واحد کرمانشاه، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمانشاه، ایرانفرامرزامجدیاناستادیار گروه حقوق، واحد کرمانشاه، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمانشاه، ایرانJournal Article20240927abstract<br />One of the basic freedoms and fundamental rights of mankind is the right to physical freedom. The way that international human rights documents have insisted on recognizing and emphasizing respect and non-aggression. The present article is applied and its method is a library and its purpose is to examine the constituent elements of imprisonment or other severe deprivations of physical freedom in Article 7 of the Statute of the International Criminal Court. The main research question is the organized and extensive deprivation of freedom of citizens within the framework of Article 7 of the Statute. What examples does the International Criminal Court include?<br />As a result of these documents, in addition to recognizing and emphasizing the right to physical freedom of individuals and the prohibition of arbitrary arrest, in order to guarantee as much as possible this right and basic freedom, to determine guarantees such as the right to be informed of the reasons for the arrest, the right to be immediately present before a judicial authority. and haveیکی از آزادیهای اساسی و حقوق بنیادین نوع بشر برخورداری از حق آزادی جسمانی میباشد. گونهای که اسناد بین المللی حقوق بشر به رسمیت شناختن و تأکید بر احترام و عدم تعرض به آن پافشاری نمودهاند. مقاله حاضرکاربردی و روش آن کتابخانهای و هدف آن بررسی عناصر تشکیل دهنده حبس یاسایر محرومیتهای شدید از آزادی جسمانی در ماده 7 اساسنامه دیوان بین المللی کیفری میباشد. سؤال اصلی این مقاله این است که، محرومیت سازمان یافته و گسترده شهروندان از آزادی در چارچوب ماده ۷ اساسنامه دیوان کیفری بین المللی چه مصادیقی را در بر میگیرد؟ در نتیجه این اسناد علاوه بر به رسمیت شناختن و تاکید بر حق آزادی جسمانی افراد و منع بازداشت خود سرانه در جهت تضمین هر چه بیشتر این حق و آزادی اساسی به تعیین تضمیناتی همچون حق برآگاهی از دلایل بازداشت حق بر حضور فوری در برابر یک مقام قضایی پرداختهاند. در واقع حقوق فردی در زمینه صیانت از نفس پیامد تکوین حقوق مالکیت نیز هست به گونه ای که تکامل حقوق مالکیت به معنای موسع آن در برگیرنده حق افراد بر مالکیت بر ابعاد ذهنی، مادی، روانی و جسمی و فکری خود نیز هست.https://interpolitics.guilan.ac.ir/article_8056_5e20548643834cd392565e48c2929f66.pdf