امنیت عربستان سعودی در چندقطبی‌گرایی: دیپلماسی موقعیتی و استراتژی بازدارنده

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسنده

استادیار گروه علوم سیاسی، دانشکده علوم انسانی و اجتماعی، دانشگاه کردستان، سنندج، ایران.

10.22124/wp.2026.31740.3589

چکیده

با تغییر موازنه قدرت جهانی و حرکت نظام بین‌الملل به‌سمت نظم چندقطبی، عربستان سعودی به‌دنبال راهبردی متوازن برای حفظ و تقویت امنیت ملی خود است. سؤال اصلی پژوهش این است که دیپلماسی موقعیتی چگونه توانسته بازدارندگی و مدیریت تهدیدات امنیتی عربستان را در نظم چندقطبی تقویت کند؟ فرضیه تحقیق بیان می‌کند که تنوع‌بخشی روابط استراتژیک با قدرت‌های بزرگ شامل ایالات متحده، چین و روسیه و نقش‌آفرینی در میانجی‌گری‌های منطقه‌ای موجب افزایش بازدارندگی و کاهش آسیب‌پذیری امنیتی عربستان شده است. چارچوب نظری مطالعه بر مبنای نئورئالیسم و نظریه هجینگ است. روش پژوهش، تحلیل کیفی موردی است و در عین حال از داده‌های کمی مانند بودجه نظامی، آمار تجارت و شاخص‌های امنیتی برای تقویت شواهد و اعتبار نتایج بهره گرفته شده است. یافته‌ها نشان می‌دهد که دیپلماسی موقعیتی باعث کاهش وابستگی به یک قدرت مسلط و تقویت موقعیت عربستان در مدیریت بحران‌های منطقه‌ای شده است. با این حال، این راهبرد با چالش‌هایی از جمله رقابت قدرت‌های بزرگ، ناپایداری توافقات منطقه‌ای و تغییرات ژئوپلیتیکی مواجه است.

کلیدواژه‌ها


عنوان مقاله [English]

Saudi Arabia's Security in Multipolarity: Situational Diplomacy and Deterrence Strategy

نویسنده [English]

  • omid Azizyan
Assistant Professor of Political Science, Faculty of Social and Human Sciences, University of Kurdistan, Sanandaj, Iran.
چکیده [English]

With the changing balance of global power and the international system moving towards a multipolar order, Saudi Arabia is seeking a balanced strategy to maintain and strengthen its national security. The main question of the research is how has situational diplomacy been able to strengthen Saudi Arabia’s deterrence and management of security threats in a multipolar order? The research hypothesis states that diversifying strategic relations with major powers including the United States, China, and Russia and playing a role in regional mediations has increased deterrence and reduced Saudi Arabia’s security vulnerability. The theoretical framework of the study is based on neorealism and hedging theory. The research method is qualitative case analysis, while quantitative data such as military budget, trade statistics, and security indicators are used to strengthen the evidence and validity of the results. The findings show that situational diplomacy has reduced dependence on a dominant power and strengthened Saudi Arabia’s position in managing regional crises. However, this strategy faces challenges including great power competition, instability of regional agreements, and geopolitical shifts.

کلیدواژه‌ها [English]

  • Saudi Arabia
  • multipolar order
  • situational diplomacy
  • deterrence